28.3.07

Στις γειτονιές του tango..



Στη διάρκεια ενός αιώνα, από τις αβέβαιες απαρχές του σε άθλια περιθωριακά στέκια, το τάνγκο ανέβηκε μέχρι που έγινε συνώνυμο της χώρας που το γέννησε. Υπήρξε αντανάκλαση και προϊόν μιας κοινωνίας που δομήθηκε πάνω στην επιμειξία. Από τη διασταύρωση ντόπιων ρυθμών με άλλους εισαγόμενους, γεννήθηκε η μουσική του Buenos Aires. Από την επιμειξία κρεολών, ιταλών, ισπανών, αράβων και εβραίων γεννήθηκε ο αργεντινός, ο μουσικός καθρέφτης του οποίου ήταν και είναι το τάνγκο. Ακόμα και οι κρίσεις που πέρασε, οι επάνοδοί του, οι ευτυχισμένες στιγμές του και οι ήττες του τάνγκο είναι οι ίδιες μ’αυτές που δοκίμασε η πατρίδα του..

Πολλοί αργεντινοί διανοούμενοι ταύτισαν το τάνγκο με το ερωτικό στοιχείο ή το έκριναν σαν έναν απλό χορό λαγνείας. Είναι γεγονός πως αναδύθηκε από τα πορνεία, αλλά αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να μας κάνει να υποπτευθούμε πως είναι κάτι σαν το αντίστροφό του, αφού η καλλιτεχνική δημιουργία είναι μια εκδήλωση σχεδόν πάντα ανταγωνιστική, μια πράξη απόδρασης ή ανταρσίας. Δημιουργούμε αυτό που δεν έχουμε, αυτό που κατά κάποιο τρόπο είναι αντικείμενο του πόθου μας και της ελπίδας μας, αυτό που μαγικά μας επιτρέπει να δραπετεύσουμε από τη σκληρή καθημερινή πραγματικότητα. Το πορνείο εκφράζει το ερωτικό στοιχείο σε κατάσταση ολέθριας καθαρότητας. Η απλή σεξουαλική πράξη είναι διπλά θλιβερή, αφού όχι μόνο αφήνει τον άνθρωπο στην αρχική του μοναξιά, αλλά την επιδεινώνει και την κάνει πιο ζοφερή λόγω της αποτυχίας του εγχειρήματος. Αυτός είναι ένας από τους μηχανισμούς που μπορούν να εξηγήσουν τη λύπη του τάνγκο, που τόσο συχνά συνδυάζεται με την απογοήτευση, την οργή, την απειλή και τον σαρκασμό.

Η βίαιη και ταραχώδης ανάπτυξη του Buenos Aires, η άφιξη εκατομμυρίων ανθρώπων γεμάτων ελπίδα και η σχεδόν αναπόφευκτη απογοήτευσή τους, η νοσταλγία της μακρινής πατρίδας, η πίκρα των ντόπιων για την εισβολή, η αίσθηση ανασφάλειας και ευθραυστότητας σε έναν κόσμο που μεταβαλλόταν ιλιγγιωδώς, η αδυναμία εύρεσης ενός σίγουρου νοήματος της ύπαρξης, η έλλειψη σταθερών ιεραρχιών, όλα αυτά εκδηλώνονται στη μεταφυσική του τάνγκο..

(Horacio Salas, El Tango)



« Η Μαλένα λέει το τάνγκο όπως καμιά,

σε κάθε στίχο βάζει τη ψυχή της,

άρωμα χορταριού της γειτονιάς βγάζει η φωνή της,

η Μαλένα έχει τον πόνο του μπαντονεόν.

Ίσως στα παιδικά της χρόνια η κορυδαλλένια της φωνή,

να πήρε αυτή τη σκοτεινή, του σοκακιού χροιά,

ή ίσως νά’ναι αυτός ο έρωτας που μόνο ονομάζει

όταν θλιμμένη την κάνει το ποτό.

Η Μαλένα λέει το τάνγκο με φωνή σκιάς,

η Μαλένα έχει τον πόνο του μπαντονεόν.

Το τραγούδι σου έχει το κρύο συνάντησης στερνής.

Το τραγούδι σου γίνεται πικρό στης ανάμνησης τη γεύση.

Δεν ξέρω αν η φωνή σου είναι του πόνου το λουλούδι,

ξέρω μόνο πως στον ήχο του τάνγκο σου, Μαλένα,

σε νιώθω πιο καλή, από μένα πιο καλή.

Τα μάτια σου είναι σκούρα σαν τη λησμονιά,

Τα χείλη σου σφιγμένα σαν το μίσος,

τα χέρια σου δύο περιστέρια που κρυώνουν,

στις φλέβες σου ρέει το αίμα του μπαντονεόν.

Τα τραγούδια σου είναι παιδιά παρατημένα

που στου σοκακιού τη λάσπη περπατούν,

όταν όλες οι πόρτες μένουν σφαλιστές

και κραυγάζουν του τραγουδιού σου τα στοιχειά.

Η Μαλένα λέει το τάνγκο με φωνή σπασμένη,

η Μαλένα έχει τον πόνο του μπαντονεόν.»


Homero Manzi




Θέλω να χορέψω..