30.4.07

μάθε με να ακούω....


...πριν μερικά χρόνια είχα την τύχη να ακούσω ζωντανά στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη, τον Rostropovich...βράδυ καλοκαιρινό σε ένα φοβερό αρχαίο θεατράκι μέσα στο δάσος...έπαιζε μια σουΐτα του Bach μέσα σε απόλυτη σιγή...και ξαφνικά ακούσαμε όλοι, στη αρχή δειλά και μετά πιο έντονα, τιτιβίσματα...είχαν ξυπνήσει τα πουλάκια του δάσους από τις μελωδίες...κι όχι μάλιστα ξύπνησαν αλλά άρχισαν να προσπαθούν να μιμηθούν τις μελωδίες που έπαιζε ο Rostropovich...και τότε γίνεται το εξής μαγικό...σταματάει να παίζει Bach και ξεκινά να παίζει μικρές φρασούλες...και τα πουλιά να απαντούν...στη αρχή ψαχουλευτά και μετά με σιγουριά και ένταση...αυτό συνεχίστηκε για 10 λεπτά περίπου...ήταν ότι πιο μαγικό έχω ακούσει στη ζωή μου...


...μεσημέρι, καλοκαίρι κυριακής στη Κολωνία κοντά στην Dom...απόλυτη ησυχία αφού ήταν ώρα μεσημεριανού...ξαφνικά ακούω Bach και κάτι που μοιάζει με εκκλησιαστικό όργανο...αποκλείεται, σκέφτομαι, αφού η εκκλησία είναι κλειστή (λόγω επισκευών εκείνο το διάστημα)…αρχίζω να ακολουθώ τον θεσπέσιο ήχο ώσπου φτάνω στη στοά ενός εμπορικού κέντρου ...βλέπω ένα νεαρό με ατημέλητη ως και ρακένδυτη εμφάνιση, να παίζει ακκορντεόν με έναν τρόπο μαγικό…εκείνη την ώρα έπαιζε το πρελούδιο και τη φούγκα του Bach σε ρε...η δεξιοτεχνία, η αίσθηση της πολυφωνίας, το συναίσθημα, σε έκαναν να νομίζεις πως άκουγες το καλύτερο εκκλησιαστικό όργανο στο κόσμο (σ’αυτό βοηθούσε και η επιλογή της στοάς που δημιουργούσε αντίλαλο)…το συναίσθημα και η αίσθηση που μου δημιούργησαν ήταν απίστευτα..στα πόδια του καθόταν ένας σκύλος ο οποίος άκουγε με φοβερή προσήλωση...κλειστά μάτια, αυτιά τεντωμένα, να απολαμβάνει τις μαγικές μελωδίες...για 1 ώρα καθίσαμε, ο σκύλος κι εγώ παραδομένοι στους ήχους του μουσικού…(στο τέλος έμαθα από τον ίδιο τον μουσικό, πως ήταν σπουδαστής στη μουσική ακαδημία, είχε ξεμείνει από χρήματα και προσπαθούσε να αγοράσει το εισιτήριό του για να γυρίσει πίσω στη πατρίδα του τη Σερβία….)



Αυτές οι δύο ιστορίες εκφράζουν για μένα τη μαγεία της μουσικής και κατά προέκταση της ζωής...και τελικά αυτό που μας "εμποδίζει" να ακούμε δεν είναι τίποτα άλλο από τις συνήθειές μας...


43 comments:

ion said...

καλημέρα Χοπ Χοπ**
η μουσική καταπληκτική.
είναι στιγμές που δεν ξεχνιούνται ποτέ έτσι δεν είναι?
Καλημέρα**

nicon said...

Μήπως αυτές οι συνήθειες μάς επιβάλλονται;;; Μήπως δεν είναι τελικά "δικές" μας;;;

Καλημέρα σε όλες και όλους!

exitmusician said...

Μαγική η ιστορία με τον Rostropovich. Ας είναι καλά εκεί που πήγε... Η κλασική μουσική είναι ό,τι πλησιέστερο στον Θεό έχει φτιάξει ο άνθρωπος.

ο δείμος του πολίτη said...

Είχα το ευτύχημα να τον δω στο Παρίδι πριν από κάποια χρόνια σε κάποια εμφάνισή του. Είχε διευθύνει την ορχήστρα σε έργα Bach και έπαιξε και ο ίδιος κάτι σε σόλο. Σε συνέπαιρνε. Όταν άκουσα εχθές την είδηση ανακάλυψα ότι εκείνες οι μνήμες είχαν χαθεί μέσα στην καθημερινότητα και τα άλλα, και ντράπηκα μέσα μου είναι η αλήθεια. Αυτά κανονικά δεν πρέπει να ξεχνιούνται.

A.F.Marx said...

Συνδύασες ωραία τις 2 μουσικές αναμνήσεις και βγήκε ένα πολύ ωραίο ποστ.
Μπράβο Ελαφίνι...
Ξέρεις ν' ακούς!
:)

zero said...

Αυτο με τα πουλια ηταν πραγματι μαγικο.
Φυσικα δειχνει και την πολυ υψηλη τεχνικη του καλλιτεχνη.
Και φυσικα την Ιδιοφυια του.

ζερο.

ghteytria said...

Τώρα τι να πω που να μην είναι κοινότοπο; Από τα πιο γοητευτικά κείμενα και από τα πιο τρυφερά που έχω διαβάσει για τη μουσική και όσα όμορφα αυτή εκμαιεύει.
Σε λινκάρω γλυκιά μου επί τόπου. Τρυφερή, ρομαντική, ποιοτική μου...

veloz said...

δεν ξέρω πως θα ήμασταν χωρίς μουσική, δε θέλω να το σκεφτω..

elafini said...

καλημέρα σε όλους..τίποτα παραπάνω από αναμνήσεις που έχουν χαραχτεί μέσα μου και απλά ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας..και να δείξω επίσης πως η μουσική απόλαυση δεν προϋποθέτει το να είσαι ειδήμων...το μόνο που θέλει είναι να έχεις τα αυτιά της ψυχής σου ανοικτά..και αγαπητέ nicon, τίποτα δεν μπορεί να μας επιβληθεί αν δεν το επιτρέψουμε..σας ευχαριστώ όλους (ιδιαίτερα εσένα Marx για την προτροπή)

ανεστης said...

Ο διάλογος με τα πουλιά, απόλυτος ορισμός της τέχνης! Και σαν "διάλογος" και σαν δυναμική ενέργεια του "αφήνω την παρτιτούρα και αφήνω να με συνεπάρει το τυχαίο, το ζωντανό".
Μόνο ένας τέλειος καλιτέχνης θα το τολμούσε.

elafini said...

καλημέρα Ανέστη..κυρίως ήθελα να σταθώ στο πόσο απλά μπορεί να οριστεί το ωραίο..αποδεσμευμένο από "κολλήματα" και προκαταληψεις..φαίνεται όμως και το μεγαλείο των δύο καλλιτεχνών παράλληλα

nicon said...

Συμφωνώ μαζί σου ως προς την "επιβολή" αλλά φοβάμαι ότι δε συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους αυτό, δυστυχώς...

proinos said...

Πολύ όμορφα κείμενα και περιγραφές.
Ωραίο και το κόλπο να διαβάζουμε τα σχόλια ακούγοντας και τη μουσική.

Να γκρινιάξω λίγο για τη σημερινή επιλογή?
Είναι ο γνωστός minimal εκατομμυριούχος που παίζει και ο ίδιος τα έργα του?
Μην ραΐσει το γυαλί?...

elafini said...

~nicon~
δυστυχώς...

~proine~
ο γνωστός αντιπαθής και σε μένα τον τελευταίο καιρό..αλλά το καλό το αναγνωρίζω..και το συγκεκριμένο κομμάτι μου άρεσε πάρα πολύ..(από την ταινία "Ο Μάγος Άιζενχαιμ)..όσο για τη γκρίνια, τέτοιου είδους γκρίνια είναι εποικοδομητική και δε μας ενοχλεί ;)

neco73 said...

elafini,
εξαιρετική περιγραφή και επιβεβαιώνω την ιστορία με τον Rostropovich. Να συμφωνήσω μαζί σου ότι η μουσική ακούγεται με ανοιχτή ψυχή και να συμπληρώσω με ανοιχτα αυτιά και μυαλό. Θα ήθελα να πώ, πως το ερώτημα "μάθε με ν' ακούω" πρέπει πρώτα να το θέτουμε στον εαυτό μας και να ζητάμε απάντηση απ' αυτόν.

Επιτρέψτε μου όμως να σας δώσω ένα link μια μουσικούλα-προσευχούλα που πραγματικά ακούγεται πρωτίστως με την ψυχή. Ορίστε: http://www.sendspace.com/file/j63ryk

elafini said...

σ'ευχαριστώ πολύ για το link και καλώς ήρθες..χαίρομαι που ήσουν κι εσύ εκεί εκείνο το βράδυ και μπορείς να νιώσεις αυτά που περιέγραψα...αυτή τη στιγμή ακούω Freddie Mercury και αγαλλιάζει η ψυχή μου..το μάθε με ν'ακούω για μένα δηλώνει την οικουμεκινότητα της μουσικής..και όχι την καθολικότητα της κλασικής που ίσως μια κλασική πιανίστα σαν εμένα θα προσπαθούσε να επιβάλλει"...

adraskelas said...

ελαφίνα εξαιρετικές οι περιγραφές σου! είναι πράγματικά αυτό που λείπει από την μουσική σήμερα αλλά και από τη ζωή γενικότερα. Το αυθόρμητο, το τυχαίο, αυτό που μπορεί να μας κάνει να συν-κινηθούμε με κάτι που βρίσκεται έξω από τον εαυτό μας, αλλά ταυτόχρονα και μέσα μας. Να 'σαι καλά ελαφίνι για την εμπνευσμένη δουλειά που κάνεις!

elafini said...

καλώς τον :)τίποτα ιδιαίτερο δεν κάνω..απλά μοιράζομαι αυτά που αγαπώ...καλό βράδυ :)

Shades said...

Πολύ όμορφα μουσικά ακούσματα..
Καλό βράδυ και καλή πρωτομαγιά!!!

vain said...

to kommati pou paizei sto blog sou einai yperoxo

vain said...

mono pou gia na mporesei kapoios ton Rostropovich pou exeis parathesei pio katw prepei na paei sto youtube kai na kleisei to blog dioti paizei to kommati tou slow. Den yparxei tropos na stamata?

vain said...

na mporesei na akousei ithela na grapsw...

ghteytria said...

Καλημέρα και καλό μήνα! Με μουσικές και ευωδιαστά ποσταρίσματα! :)

γιώργος said...

μία πρόσκληση-πρόκληση σε περιμένει στο blog μου…
ελπίζω να την αποδεχτείς…

και καλό μήνα…

την καλησπέρα μου…

exitmusician said...

Freddie κι εσύ; Κι εγώ, τα τελευταία... 18 χρόνια!

A.F.Marx said...

Καλό μήνα...

elafini said...

καλό μήνα σε όλους...μόλις γύρισα από σύντομη βολτούλα εκτός blog...vain αν κατέβεις χαμηλά χαμηλά, θα βρείς ένα player..κλείστο, δυνάμωσέ το, κάντο ότι θες :)

freddie..σταθερή αξία...

γιώργο...έρχομαι....

φιλιά σε όλους..τα λέμε αύριο

cropper said...

Για δυό μέρες γυρνάω από δω κι από κει, έχοντας στο μυαλό μου αυτό το κείμενο και τις μουσικές σου. Για δυό μέρες ψάχνω να σου γράψω ένα σχόλιο αντάξιο, τι λέω; ένα σχόλιο καλό. Δεν βρίσκω τα κατάλληλα λόγια. Η ψυχή μου ανασαίνει με νότες, με παύσεις, με σιωπές ...
Ένα μεγάλο μπράβο για το τελευταίο ποστ κι ένα μεγαλύτερο για όλο το μπλογκ. Κι ένα ακόμη πιο μεγάλο σε σένα. Ελεφίνι, Μπράβα!

Helix Nebulae said...

Είναι συγκλονιστικό αλλά και ταυτόχρονα τραγικό το γεγονός ότι τα πουλιά και οι σκύλοι (οι κανονικοί, όχι οι θαμώνες της πίστας) έχουν καλύτερη μουσική παιδεία από τους περισσότερους από εμάς...

elafini said...

καλώς σε βρήκα cropper...

αυτό το ποστ helix ξεκίνησε ως μια απλή αποτύπωση μιας έντονης ανάμνησης και τελικά όσο το διαβάζω τόσο ανακαλύπτω πράγματα...(ίσως γιαυτό δεν μπορώ να το κατεβάσω ακόμη)

καλημέρα και καλό μήνα σε όλους

patsiouri said...

Μπές στο blog του εντροπία, μάλλον θα σοε ενδιαφέρει κάτι που έχει γράψει εκεί, σά να ήμουν εκεί, συγχαρητήρια...η γραφή σου είναι τρομερά ατμοσφαιρική...

elafini said...

patsiouri
σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια..την είχα δει την ιστορία του εντροπία πριν από αρκετό καιρό...ευχαριστώ για την παραπομπή πάντως..καλημέρα :)

Aggelos Spyrou said...

Πόσο δίκιο έχεις...
0:)

elafini said...

καλησπέρα άγγελε :)

rodoula-kelly said...

Ναι οι συνηθειές μας,που μας εμποδίζουν να ακούμε με τη ψυχή μας -γιατί ακούει η ψυχή- όχι μόνο μουσική αλλά και τον συνάνθρωπο.
Οι συνήθειες,οι αγκυλωμένες γνώσεις ενός νου που φοβάται ότι δεν χωράει στα κουτάκια του.
Καλό σου μήνα Εlafini.

elafini said...

ένα κλικ...τόσο απλό μα και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα...καλό μήνα ροδούλα

μαραμενα σύκα said...

Η κακοφωνία που μας περιτριγυρίζει από παντού μας εμποδίζει να ακούμε νομίζω.Υπέροχη η περιγραφή σου.

elafini said...

αρκετή ασχήμια και παραφωνία υπάρχει γύρω μας..αυτές τις μέρες νιώθω πως θέλω να την ξορκίσω μόνο με ωραίους ήχους και εικόνες..έτσι..απλά..

TaSt3R said...

Καλό Μήνα ελαφίνι!!!Μαγικά μελωδική περιγραφή, βάστα γερά με τα ξόρκια σου ε?:)))

elafini said...

ταστρούλα καλό μήνα...μόλις άρχισα..

Wonderfully Unpredictable said...

Πρόσφατα, ο μουσικός συντάκτης της Washington Posτ έκανε το εξής πείραμα. Ζήτησε από τον Joshua Bell, ένας από καλύτερους βιολονίστες αυτή τη στιγμή στον κόσμο, να παίξει για 45' σε μια από τις κεντρικότερες στάσεις του μετρό της Ουάσινγκτον. Το ερώτημα είναι πόσοι από τους περαστικούς θα πρόσεχαν πραγματικά τη μουσική ή απλώς θα προσπερνούσας. Ολόκληρο το άρθρο βρίσκεται σε αυτό το link

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/04/04/AR2007040401721.html

Καλή Ανάγνωση

Υ/Α

rodoula-kelly said...

Δύσκολο μόνο; Για κάποιους είναι και έως αδύνατο....

elafini said...

rodoula
αν πω πως δεν με αφορούν οι "κάποιοι" θα φανώ πολύ εγωΐστρια?

wonderful
υπέροχο όνομα καταρχήν..μου θυμίζει το motto του alter ego μου..ευχαριστώ για το link..έχει πέσει στην αντίληψή μου εδώ και καιρό...ευχαριστώ πάντως και καλώς ήρθες..