26.6.07


Καθόταν μπροστά στο κλαβιέ...

το φίλντισι των πλήκτρων
γινόταν η επιδερμίδα
ενός ζωντανού οργανισμού
που εισχωρούσε εντός της,
ξαναστέλνοντας δεκαπλασιασμένους
τους λεπτότερους ερεθισμούς
του νευρικού της συστήματος.
Ήθελε να χωθεί μέσα σ' εκείνο το κουτί

σαν μέσα σ' ένα όστρακο,
να περιελιχθεί ανάμεσα στις χορδές του,
να διαποτιστεί αργά αργά
από μουσικά κύματα
και
να μεταμορφωθεί
σε διάχυτη ηχητική ύλη...



~Pascal Bruckner~


19 comments:

Pan said...

Α, και εσύ μια από τα ίδια; Ό,τι πρέπει για την ζέστη.

Ilias Dimopoulos said...

Πληκτρολόγηση ερωτική. Στο κλαβιέ του υπολογιστή και του πιάνου σου.
Τυχεροί ακροατές εμείς.

(Και η φωτό....)

παπί said...

touched my spine!...
Καλημέρα!

ο δείμος του πολίτη said...

Πολύ όμορφο ποιηματάκι. Ρομαντικό, αλλά τόσο μοναχικό.

LOCKHEART said...

ήθελε να χαθεί στην μουσική του έρωτα και τηε αγάπης ....στην μελωδία με οποιο κόστος..

Shades said...

Εικόνες και ήχοι πλημμυρίζουν το ποστ ηδονή.. δεμένο με το κείμενο του Bruckner περνάς απέναντι.

proinos said...

Με τη ζέστη με πιάνει και γκρίνια:

Μια ηχογράφηση με όχι τόσο άσχημο ήχο πιάνου και όχι σε τέταρτο πλάνο σε σχέση με το άλλο όργανο?

elafini said...

~proine~
θα μπορούσα να σταθώ στην ανομοιογένεια των πρίμων και των μπάσων και σ'αυτή μεταξύ των δύο οργάνων..παύω όμως να είμαι αντικειμενική όταν ακούω tango κι όταν είμαι στη τωρινή διάθεση..του "πετάγματος"...ακόμη και γκρινιάρης είσαι γλυκός :)

(να προσέχεις τη ζέστη)

elafini said...

~shades~
δεν είναι δύσκολο...αρκεί να κλείσεις τα μάτια...πως θα γινόταν να βάλω και μυρωδιές...γλυκές καλοκαιρινές;

elafini said...

~pan~
κι εγώ έτσι...και μου αρέσει ;)

~παπάκι~
τι έχω πάθει με σένα..σε φαντάζομαι τώρα με τα φτερά σου να ανεμίζουν..δε μπορώ να σε δω με ανθρώπινη μορφή :P

~δείμε~
ο μοναχισμός του καλλιτέχνη...είναι κι αυτό αλλά και μια τεράστια αγάπη συνάμα..στη κυριολεξία σε ρουφάει...


~lockheart~
τελικά το κόστος φαντάζει ασήμαντο μπροστά στο "θέλω"...

elafini said...

~ηλία~
χθες το βράδυ είχαν αναμειχθεί όλα γλυκά στο μυαλό μου...και το πληκτρολόγιο έγινε για λίγο κλαβιέ...χαίρομαι που έφτασε ως εκεί η αίσθηση αυτή..

Antoine said...

Ωραίο blog έχεις!

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... said...

Όπως ακριβώς μου αρέσουν τα ποιήματα και ήχοι.
Μοναχικά
σα δρόμοι χωμάτινοι στην καρδιά ενός δάσους
που όλα σιωπηλά φωνάζουν τ’ όνομά σου.

A.F.Marx said...

Με αυτόν τον καύσωνα ,μπορώ εγώ να χωθώ μέσα σε εκείνο το κουτί που το λένε ψυγείο, σαν μέσα σ' ένα όστρακο;

:)

X-ray said...

Πιανοσυχρονισμό παρά νότα!

Negma said...

Ελαφίνι μου,
ελπίζω να μην τρόμαξες από το δικό μου δάσος και να με είδες σαν τον κακό τον λύκο! Έπεσες στην περίπτωση! Κοκκινοσκουφίτσα είμαι κατά βάθος! Μπες σε όποιο άλλο post μου θέλεις, άμα δεν με πιστεύεις! (Πλάκα κάνω, είμαι σίγουρη ότι μια χαρά κατάλαβες κι ας μην έχεις feedback...)

Θέλω λεπτομέρειες γι' αυτό που μου είπες, για να το ψάξω να το βρω. Και μόνο το ότι θα είσαι "μέρος" του, εμένα μου αρκετό.

Φιλούμπες!!!

elafini said...

τώρα μου άνοιξες την όρεξη για ουζάκι και οστρακοειδή μαρξούληπαγωμένα φιλιά μπας και δροσιστείς λίγο ;)

εικόνα που φέρνει στο μυαλό εσένα μοναχικέ ήχε..καιτο μόνο που ακούς είναι το θρόισμα των φύλλων..

δεν είναι συγχρονισμός τότε x-ray...καλημέρα :)

επειδή είσαι ο μικρότερος επισκέπτης μου antoine κι επειδή με εξέπληξε ευχάριστα η μουσική σου αδυναμία, ήθελα να σου χαρίσω μια πιο περίεργη διασκευή, την οποία δε βρίσκω αυτή τη στιγμή...ψάξτο από τους pink martini κι αν δε το βρείς πες μου..καλώς ήρθες :)


αν και ελαφάκι, δε τρομάζω τόσο εύκολα negma μου..ειδικά από εσένα..άσε που μου αρέσουν και οι λύκοι :PP
θα σε ενημερώσω αμέσως μόλις κυκολφορήσει..φιλιά

Nyktipolos said...

να διαποτιστεί αργά αργά
από μουσικά κύματα
και να μεταμορφωθεί
σε διάχυτη ηχητική ύλη...


πολύ ωραία εικόνα...

X-ray said...

ε, είπαμε παρά νότα.