28.6.07

βουτώντας στο φευγαλέο βασίλειο της μυρωδιάς σου...

...η μυρωδιά αυτή είχε φρεσκάδα..όχι όμως τη φρεσκάδα του κίτρου ή του νεραντζιού, ούτε του μύρου ή του φύλλου της κανέλλας...είχε δροσιά, αλλά όχι τη δροσιά της μέντας ή του αχλαδιού, ούτε της κάμφορας ή του πεύκου...δεν είχε τη δροσιά της μαγιάτικης βροχής ούτε του παγωμένου αέρα ούτε του νερού της πηγής...και μαζί με τη δροσιά είχε ζεστασιά όχι όμως τη ζεστασιά του περγαμόντου, του κυπαρισσιού ή του μόσχου, του γιασεμιού, του νάρκισσου, του ροδόξυλου ή της ίριδας...αυτή η μυρωδιά ανακάτευε μέσα της και τα δύο...το φευγαλέο και το βαρύ, ή μάλλον δεν τα ανακάτευε απλά, τα ένωνε σε μια σύνθεση λεπτή και φίνα αλλά ταυτόχρονα σταθερή και γερή, σαν ένα κομμάτι λεπτοϋφασμένο αστραφτερό μετάξι...και πάλι όχι σαν το μετάξι, αλλά μάλλον σαν το γλυκό γάλα, όπου μουσκεύει το μπισκότο - δύο πράγματα δηλαδή που δεν ταιριάζουν με καμία δύναμη : γάλα και μετάξι! Ακατανόητη μυρωδιά, απερίγραπτη, άγνωστη και μυστήρια...δεν θα'πρεπε καν να υπάρχει. Κι όμως βρισκόταν εκεί και η παρουσία της ήταν υπέροχα αυτονόητη...("Το άρωμα")



πως θα φυλακίσω για πάντα τη μυρωδιά σου;
ή να κλείσω τη δική μου σε ένα μπουκαλάκι;
να την κάνω να ταξιδέψει χιλιόμετρα μακριά;
και να στοιχειώσει τα όνειρά σου;


19 comments:

proinos said...

Αραγε, οι νότες, τι μυρωδιά έχουν?

Dimosthenis Syriopoulos said...

Αχ αυτός ο έρωτας...

LOCKHEART said...

Όταν σε πλυμμηρίσει η μυρωδιά του έρωτα δύσκολα φεύγει..

elafini said...

ανεβάζοντας χθες το βράδυ το ποστ αυτό, δεν φανταζόμουν πόσο θα με στενοχωρούσε σήμερα η μυρωδιά του καμμένου..

όλες οι αναμνήσεις μου ξεκινάνε απο τις μυρωδιές..κι όχι μόνο του έρωτα..και πάντα σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να πάρω μαζί μου τις πιο γλυκές...ή πως να περάσω μέσα από ένα ποστ μια μυρωδιά (ωραίο δε θα ήταν αυτό;)

τρυφερές καλημέρες lockheart, δημοσθένη, proine (ίσως μια γλυκόξινη ελαττωμένη συγχορδία ή μια λαb+ που αναδίδει βανίλια;)

Adonios said...

Κάθε μυρωδιά και μια ανάμνηση.
Μας βοηθά στο να θυμόμαστε.
Καλημέρα elafini

Shades said...

Οσμές ποτισμένες από αισθήματα.. ακατανόητα όμορφες φτιάχνουν εικόνες που δεν χάνουν τη δύναμή τους με το πέρασμα του χρόνου... μυρωδιές έρωτα σκαλισμένες βαθιά στη ψυχή.
Καλημέρα Ελαφίνι.

Negma said...

Αυτό που ήθελες, το κατάφερες... Μας πέρασες ΚΑΙ μυρωδιές!

Κρατώ αυτό που λες: "... και να στοιχειώσει τα όνειρά σου..." και σου ζητώ κάτι:

Την Κυριακή 24/6/07 το Τίποτα (http://www.oyden.blogspot.com) είχε ανεβάσει ένα κείμενο με τον τίτλο "Αριάγνη". Όποτε μπορέσεις, μπες να το διαβάσεις και μετά δες το comment που του είχα αφήσει. Θα ήθελα πολύ αφού τα διαβάσεις, να μου πεις για ποιο λόγο πιστεύεις εσύ (ή όποιος άλλος μπει στον κόπο να το κάνει), ότι έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη να "τον στοιχειώσουμε"...

Καλημέρες και φιλιά!!!

exitmusician said...

Προφητικό το post σου, elafini μου. Μακάρι να μπορούσαμε να φυλακίσουμε τις μυρωδιές του δάσους που δεν υπάρχει πια, για να τις περιγράφουμε στα παιδιά μας σαν μια μακρινή ανάμνηση. Μακάρι να μπορούσα να φυλακίσω το βλέμμα εκείνου του ελαφι(νι)ού που είχα συναντήσει τυχαία πεζοπορώντας στο βουνό πριν λίγο καιρό.

Όλα γίνονται χειρότερα αντί να καλυτερεύουν, όλα ελαττώνονται αντί να πληθαίνουν. Και μαζί και η επιθυμία μας να μείνουμε σ'αυτή την κωλοχώρα.

elafini said...

αναμνήσεις αδιευκρίνιστες...που σε σημαδεύουν χωρίς στη πραγματικότητα να αφήνουν ίχνη..μερικές φορές όμως νομίζω πως το σημάδι είναι πιο δυνατό από οποιοδήποτε άλλο ερέθισμα..αν είχες να διαλέξεις μεταξύ αρωματικής και οπτικής ανάμνησης τι θα διάλεγες? shades

προφητικό..δεν ξέρω exit..αλλά με στενοχώρησε αφάνταστα και η σκέψη πως τόσα ζώα χάθηκαν και η σκέψη της μελλοντικής εικόνας της Αθήνας...κάποιος μου είπε πως η Πάρνηθα είχε τον μεγαλύτερο πληθυσμό σε κόκκινα ελάφια...

elafini said...

τελικά διαπιστώνω πως αν και εμποτισμένη με τη μουσική, άλλες αισθήσεις με στοιχειώνουν adonie

στο επόμενο ποστ θα ρωτάω..αν ήταν μυρωδιά αυτό το ποστ, τι μυρωδιά θα ήταν;λέω να το καθιερώσω καλό μου negma
(θα επισκεφτώ σύντομα το λινκ και θα σου απαντήσω)
φιλιά...

Shades said...

Τι θα διάλεγα ελαφίνι?
Όλα τις υπέρτατες αισθήσεις τις νοιώθεις πάντα με κλειστά μάτια.. έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί?
Τα μάτια συνήθως μένουν στο περιτύλιγμα που σίγουρα παίζει κι αυτό ένα ρόλο.. αλλά τα μάτια της ψυχής βλέπουν πιο καθαρά πιο βαθιά.. η αφή.. η όσφρηση.. ο ψίθυρος.. η ηδονή δεν διακρίνονται με τα μάτια..

elafini said...

συμφωνώ απόλυτα...θα ακουστεί τελείως πεζό αυτό που θα πω αλλά αποδεικνύει τα λεγόμενα..όταν βγάζω του φακούς επαφής μου ο κόσμος γίνεται πιο μαγικός ;)

elafini said...

(χαλάω τη δημόσια εικόνα μου τώρα, αλλά χαλάλι :PP)

vain said...

pwpw, molis egrafa ena polu megalo kai wraio sxolio pisteyw kai to exasa gmt

vain said...

olo vlakeies kanw simera

elafini said...

αχ βρε vain μου..πάει το χάσαμε...καλό σημάδι πάντως το ότι είσαι απρόσεχτη ;)

vain said...

mpa! mallon kako! :-)
Den eimai erwteymeni dystyxws. Exw kleisei ws gunaika. :-)

elafini said...

καλο καλο...και μη λες βλακείες...θα σου έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις...και τότε θα θυμηθείς το elafini ;)

dimosthenis s. said...

Υπάρχουν τρόποι, θες να σου πω;;;
Για σκέψου κι εσύ πάντως... Υπάρχει κι η λύση του συγγραφέα πάντως...