30.7.07

Knight: Who are you? Death: I'm the death.

"I want very much to tell , to talk about, the wholeness inside every human being. It's a strange thing that every human being has a sort of dignity or wholeness in him, and out of that develops relationships to other human beings, tensions, misunderstandings, tenderness, coming in contact, touching and being touched, the cutting off of a contact and what happens then."
(Bergman in John Sim
on's book Ingmar Bergman Directs, 1972)



"Film as dream, film as music. No for of art goes beyond ordinary consciousness as film does, straight to pour emotions, deep into the twilight room of the soul. A little twitch in our optic nerve, a shock effect: twenty-four illuminated frames in a second, darkness in between, the optic nerve incapable of registering darkness. At the editing table, when I run the trip of film through, frame by frame, I still feel that dizzy sense of magic of my childhood: in the darkness of the wardrobe, I slowly wind one frame after another, see almost imperceptible changes, wind faster - a movement."
(from
The Magical Lantern, 1987)




Η αγάπη για τη μουσική



"Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μου"


Πίσω από τον καθρέφτη



Η σκακιστική παρτίδα


Κινηματογράφο
ς είναι το πρόσωπο


Μιλώντας


Κείμενα


Τέχνη και καλλιτέχνης


Bergman και θέατρο


Δαίμονας;



Αντίο



Ingmar Bergman







Get this widget | Share | Track details



13 comments:

Merawen said...

Δέν είναι απίστευτο να πεθαίνεις και να αφήνεις πίσω σου ένα τόσο μεγάλο κομμάτι απο σένα;;;Δηλαδή σχεδόν...να μήν πεθαίνεις ποτέ!!!

Ο Μπεργκμαν ήταν οι ταινίες του...και οι ταινίες του ήταν ο Μπεργκμαν!

Farewell...

Νίκος said...

Πολύ βαρύς και διανοούμενος για μένα, όμως οι ταινίες του και 'γω καταλάβαινα πως είχαν μιά ομορφιά.

cropper said...

Από τους λίγους δημιουργούς, που η τέχνη τους είναι τόσο μεγάλη και η αξία τους αδιαφιλονίκητη, ώστε όλοι τον θαυμάζουν. Κανείς, ουσιαστικά, δεν διανοήθηκε να τον αμφισβητήσει (ούτε ο δικός μας ο Αγγελόπουλος).

Τουλάχιστον, θα χορτάσουμε αφιερώματα τώρα.
.
.
ΥΓ. Βρε Νίκο, μια χαρά παιδί είσαι και πανέμορφο, αξιοζήλευτο αλήθεια, blog έχεις. Γιατί, σε κάθε σχόλιο, όπου και να γράψεις, προσπαθείς να μας πείσεις ότι είσαι μόνο τσοπάνης; Σε πιστέψαμε με την πρώτη σου δήλωση, δεν χρειάζεται άλλο.

LOCKHEART said...

απλά Έφυγε ένας μεγάλος...

elafini said...

μόλις διάβασα πως έφυγε και ο Αντονιόνι..πλήρης ημερών κι αυτός..ίσως και για να έχουν κινηματογραφική παρέα..


κι άλλος ένας lockheart...

αυτό ακριβώς συζητούσα με κάποιον merawen...είναι τόσο μεγάλο το έργο και η κληρονομιά που αφήνουν, που σχεδόν ξεχνάς τον άνθρωπο...το ίδιο είχα νιώσει και με τον Rostropovitch και τον Horowitz

αρκετές φορές η ομορφιά δεν απαιτεί ειδικές γνώσεις για να φανεί νίκο

όταν η αξία ενός δημιουργού ή καλλιτέχνη είναι τόσο μεγάλη cropper, η αποδοχή της είναι οικουμενική, πάνω από συμφέροντα και προτιμήσεις..

(και χωρίς διάθεση να σε στενοχωρήσω, θέλω όλοι οι επισκέπτες μου να νιώθουν άνετα εδώ μέσα και να μην υπόκεινται σε σχόλια άλλων...αν κάτι με προσβάλλει το αντιμετωπίζω εγώ...)

veloz said...

meta apo megali diamaxi me ton eayto mou apofasisa na sampotarw energa ton titlo tou toso teleiou post sou!!
de mas aresei o thanatos re gamwto!
:)

sot said...

Πολύ ξεχωριστό το στίγμα που άφησαν. Μάλλον ατυχής η συγκυρία να "φύγουν" μαζί, γιατί θα "μοιραστούν"τα αφιερώματα και θα χαθεί η ευκαιρία να τους γνωρίσουν πολλοί νεότεροι.

elafini said...

ατυχής και περίεργη sot..έμαθα πως έφυγε και ο Serrault...
κι έχεις δίκιο για τα αφιερώματα..

καθόλου veloz μου..

exitmusician said...

Καλησπέρα sweetie. Ο κινηματογράφος δεν είναι το φόρτε μου οπότε δε θα πω τίποτα για τον Bergman. Όμως τα Cello Suites του Bach είναι από τα αγαπημένα μου έργα και η εκτέλεση του Yo-Yo Ma άφταστη.

Είχα καιρό να σου γράψω αλλά δεν ήμουν στο mood γενικότερα...

xxx

elafini said...

η διάθεση είναι παρόμοια καλέ μου exit..το παλεύουμε όμως..με τη βοήθεια της μουσικής...πολλά φιλιά

Ilias Dimopoulos said...

Ελαφίνι μου τρυφερό...ξέρεις....

(Ήθελα μόνο να σ'ευχαριστήσω. Για το τόσο νοιαστικό αφιέρωμα που του έκανες, για την μουσική που τον συνόδεψες. Είναι εγκάρδιο και ενθαρρυντικό πολύ να βλέπεις τι γεννάει έστω και ο Θάνατος ενός καλλιτέχνη. Αυτό, τελικά, είναι και η εκδοχή της Συνέχειας.)

elafini said...

Δεν θα μπορούσα να τον νοιαστώ λιγότερο...για πολλούς λόγους

καλημέρα Ηλία μου και καλό μήνα

Ellen said...

Well written article.