21.9.07

Paradise is here, only we destroy it...


"ένας άνθρωπος σε ένα νοικιασμένο διαμέρισμα πρέπει να μπορεί να σκύψει έξω από το μπαλκόνι του σε απόσταση όσο το χέρι του να γδάρει την λιθοδομή. και πρέπει να του επιτραπεί να μπορεί να πάρει μία μακριά βούρτσα και να βάψει τον εξωτερικό τοίχο, όσο φτάνει το χέρι του.
κατ' αυτόν τον τρόπο θα είναι γνωστό σε όλους τους διαβάτες του δρόμου αυτού, αλλά και τους γείτονες του, πως σε αυτό το διαμέρισμα μένει κάποιος που είναι διαφορετικός από τους φυλακισμένους, σκλαβωμένους, συμβατικούς ανθρώπους της διπλανής πόρτας".


Θεωρούσε ακόμη ότι πρέπει να γίνει υποχρεωτική η φύτευση δέντρων στα αστικά περιβάλλοντα:

ν κάποιος περπατάει μέσα στη φύση, τότε συνειδητοποιεί πως πρέπει να συμπεριφέρεται σαν καλεσμένος με καλούς τρόπους".




Η καλλιτεχνική άποψη του Hundertwasser ορισμένες φορές σόκαρε, ήταν όμως πάντοτε πρωτότυπη και ανυπότακτη. Αυτές οι αρχές αντιπροσωπεύονταν πάντοτε στα ζωγραφικά του έργα, την αρχιτεκτονική του, το περιβάλλον του. Ακόμη και σε πιό "απλά" έργα (γραμματόσημα, σημαίες, σχεδιασμός ρούχων) μπορεί κανείς να δει καθαρά την άποψη αυτή. Κοινά στοιχεία σε όλα του τα έργα είναι η απόρριψη της ευθείας γραμμής, τα φωτεινά και έντονα χρώμματα, οι οργανικές μορφές, η εναρμόνιση των ανθρώπων με την φύση και τέλος ένας έντονος ατομικισμός. Πάντοτε παρέμενε sui generis, παρόλο που η αρχιτεκτονική του δουλειά είναι συγκρίσιμη με αυτή του Antoni Gaudi, εξ' αιτίας των βιομορφικών μορφών και της χρήσης πλακιδίων. Από τα πρώτα βήματά του στην τέχνη, ο Hundertwasser εμπνεύστηκε ιδιαίτερα από το έργο του Egon Schiele, και το στυλ του συγκρινόταν με αυτό του Gustav Klimt. Τον ενδιέφερε το ελικοειδές σχήμα, ενώ αποκαλούσε τις ευθείες γραμμές "εργαλεία του διαβόλου". Αποκαλούσε τη θεωρία της τέχνης του τρανς-αυτοματισμό (transautomatism), που βασιζόταν στο Σουρεαλιστικό αυτοματισμό, που όμως εστιαζόταν στην εμπειρία του θεατή και όχι του καλλιτέχνη.






13 comments:

Pan said...

Ευχαριστώ για τις συστάσεις.

skyrianbee said...

Πολύ ωραίο το blog, πολύ ωραίο το θέμα. Θα σε ξαναεπισκεφτώ

Negma said...

Ό,τι χρειαζόμουν αυτή τη στιγμή ήταν o Satie... Απίστευτα δύσκολη μέρα... Και μόλις πέσαν οι πρώτες νότες, άναψα ένα τσιγάρο, έβαλα ένα ποτάκι και... ξανάγινα απο ρομπότ, άνθρωπος.

Νά 'σαι καλά, Λαφάκι μου!!!

A.F.Marx said...

Δεν ξέρω πόσο απαραίτητο είναι το γδάρσιμο του εξωτερικού τοίχου των διαμερισμάτων από τους ενοικιαστές, αλλά εκείνο το «αν κάποιος περπατάει μέσα στη φύση, τότε συνειδητοποιεί πως πρέπει να συμπεριφέρεται σαν καλεσμένος με καλούς τρόπους» το προσυπογράφω και με τα 4 μου πόδια
:)

γλυκοπατάτονατασσάκι said...

Θεωρούσε ακόμη ότι πρέπει να γίνει υποχρεωτική η φύτευση δέντρων στα αστικά περιβάλλοντα

ενώ εμείς... :(

Καλό βράδυ ελαφάκι - υπέροχη και η μουσική...

vain said...

Polu endiaferon olo to post. Mou aresoun oi kallitexnes twn entonwn xrwmatwn. Wraia fysika kai i mousiki tou Satie.

vain said...

Θεόμουρλος αρχιτέκτονας :-)

neco73 said...

Εγώ θυμήθηκα την Βιέννη. Όταν πήγα έδωσα υπόσχεση να την επισκέπτομαι κάθε χρονιά. Ο λόγοι προφανείς και μόλις παρουσίασες ένας. Δεν ξαναπήγα δυστυχώς.

LOCKHEART said...

περιεργη όντως αρχιτεκτονική..:)

elafini said...

καλησπέρα σε όλους..σας άφησα για λίγο όμορφες εικόνες και μουσική χαλαρωτική..οι επόμενες μέρες θα έχουν λίγο τρέξιμο, αλλά θα επανέλθω λίαν συντόμως...φιλιά

industrialdaisies said...

Elafini μου, καλή εβδομάδα!

Μ' αρέσει πολύ, είναι μέσα σε αυτούς που ενσωματώνουν μία σκεπτόμενη αισιοδοξία στα έργα τους.

Εδώ θα είμαστε και θα περιμένουμε επάνοδο (αυτές οι μέρες είναι για πολλούς από εμάς ζόρι τελικά...)! :)

Sally Finkenstein said...

Καλημέρα Elafini μου!
Θέλω τόσο πολύ να είσαι καλά,
αυτές τις μέρες!

Πολύ ενδιαφέρον post!
Μου αρέσει περισσότερο η αρχιτεκτονική του από τους πίνακες.
και η κεντρική ιδέα είναι ότι...
Πρέπει να δω κι εγώ τη Βιέννη!
Αχ!

πολλά φιλιά

elafini said...

είμαι Sally μου...κι από κοντά..φιλιά

μαργαριτούλα μου...μάλλον βγαίνουμε από δύσκολους δρόμους...και συνεχίζουμε το ταξίδι..