19.10.07

Έρωτας στην Ομίχλη...


τίποτα δεν είναι πιο ελκυστικό από το φευγαλέο...




A. Badalamenti & D. Bowie - A foggy day in London





12 comments:

JustAnotherGoneOff said...

Ιδανικό μουσικό υπόβαθρο θα ήταν τα Φευγαλέα Οράματα του Προκόφιεβ
:-)

elafini said...

visions fugitives...

άλλο το συναίσθημα όμως...

καλό απόγευμα :)

elafini said...

ωραίο έργο πάντως ;)

2Σx2 said...

...και το πιο φευγαλέο είναι το ελκυστικό - συνήθως.

elafini said...

δυστυχώς...
(δεν κοιμάσαι?)

Sally Finkenstein said...

Γαμώτο! Ναι...

Anonymous said...

Δεν πρόλαβα να το αναρτήσω (ουάου) χτες. Μετά τη δουλειά έφυγα τρέχοντας να πάω σε «ιδιαίτερο μάθημα» ταϊλανδέζικης κουζίνας. Κι ενώ σκόπευα να ξεκλέψω λίγο χρόνο, πριν ή μετά το «μάθημα», για να επισκεφτώ το μπλογκ, κάηκα τόσο πολύ απ’ τα εδέσματα, που αναγκάστηκα-ενώ καθόλου δεν ήθελα-να πιω μισό μπουκάλι κρασί για να δροσιστώ!
Βλέπω όμως ότι και σήμερα η διάθεση κινείται στους ίδιους τόνους: (έξω) ο καιρός βροχερός, ομίχλη, καταχνιά, φωτό από Λονδίνο…και δεδομένης της απήχησης που είχε το ποίημα του Γέιτς στο αναγνωστικό κοινό του ελαφινίου, σκέφτηκα ότι δεν θα ’ταν εντελώς άστοχο το σχόλιό μου στο σημερινό ποστ. Προλαβαίνω ακόμα να διασύρω τον Ποιητή.
The Song of Wandering Aengus, δηλαδή το τραγούδι του περιπλανώμενου Έρωτα, είναι ο αρχικός τίτλος του ποιήματος. Δεν ξέρω πώς, πότε, ποιος και γιατί χρησιμοποίησε τον τελευταίο στίχο του τραγουδιού ως τίτλο. Έγινε στη μετάφραση; Έγινε στο πρωτότυπο; Πολύ πιθανόν. Άλλο θέλω να πω. Στην κέλτικη μυθολογία ο Aengus είναι ο θεός του έρωτα. Το ποίημα μάλλον γράφτηκε το 1899, όταν ο Γέιτς ήταν σφόδρα ερωτευμένος με την Μωντ Γκον (Μaud Gonne). Tρομερή τύπισσα, ακτιβίστρια, με άποψη, φυσικά όμορφη, η οποία όχι μόνο δεν ενέδωσε ποτέ στην επιθυμία του ποιητή-προφανώς επειδή δεν τον γούσταρε- αλλά του έκρυβε κιόλας, χρόνια ολόκληρα, πως ήταν παντρεμένη με κάποιον στο Παρίσι και είχε μαζί του ένα παιδί (την ωραιότατη Iseult, η οποία επίσης δεν ενέδωσε στον Γέιτς, αργότερα, ως ενήλικη, κατά 25 χρόνια μικρότερή του βέβαια-αλλά αυτό δεν έχει να κάνει). Κάπου στο 1903, η Μοντ αποκάλυψε στον Γέιτς το μεγάλο της μυστικό, κάτι που φυσικά τον σκότωσε αλλά δεν τον έκανε να την αγαπάει και να την ποθεί λιγότερο από πριν. Για τον Γέιτς η Μοντ ήταν πάντα η μούσα του και όχι η γυναίκα της ζωής του -κι αυτό κατά τη γνώμη μου το ήξερε. Κι ας τη ζήτησε, ξανά, σε γάμο, αργότερα, όταν σκοτώθηκε ο σύζυγός της. Τη γυναίκα της ζωής του, όπως την περιγράφει, δεν την βρίσκει ποτέ. Ούτε μάλλον και στο πρόσωπο της συζύγου του, της Τζώρτζι (Georgie), την οποία παντρεύτηκε όταν εκείνη ήταν 25 κι εκείνος πια 52. Και η Τζώρτζι ήταν εξίσου γοητευτική και απίθανη. Πιο γήινη όμως. Σε σχέση με την Μοντ τουλάχιστον. Μέσω της αυτόματης γραφής, κάτι που τυχαία ξεκίνησε να κάνει από την αρχή κιόλας του γάμου τους, τον βοήθησε στις μεταφυσικές του αναζητήσεις και κυρίως τον βοήθησε να διερευνήσει τη σχέση που είχε με την Mοντ, την Iζέ και την ίδια… Μπράβο της! Πραγματικά. Εγώ πάντως είμαι φαν της Μοντ (και θυμίζω πως το επώνυμο της είναι Gonne…).

Though I am old with wandering
..................................
I will find out where she has gone
..................................
And kiss her lips and take her hands
..................................
And pluck till time and times are done
The silver apple of the moon
The golden apples of the sun

κέρκυρα

elafini said...

ευχαριστούμε αγαπητέ Ανώνυμε για τις "γαργαλιστικές" πληροφορίες και κυρίως για τον πρωτότυπο τίτλο...δεν βλέπω πάντως κανέναν διασυρμό του ποιητή...στα δικά μου αυτιά παραμένει υπέροχος...

(Καλή η Ταϊλανδέζικη?)

καλημέρα ;)

elafini said...

παράφραση...τίποτα δεν είναι πιο ελκυστικό από αυτό που εξάπτει τη φαντασία...

καλημέρα Sally μου

theachilles said...

Και τα ίχνη από τις σταγόνες;; Τίποτα πιο οδυνηρό από αυτό που μένει...

διεκδικώ σκληρά said...

δεν θέλετε να γαμηθείτε δεσποινίς;

elafini said...

σταγόνες στη μνήμη που με τον καιρό σβήνουν...καλώς τον Αχιλλέα :)




κι εσείς ο τελευταίος, σε λάθος χώρο βρίσκεστε