7.10.07

Η πράσινη νεράιδα...


" Ένα ποτήρι αψέντι είναι τόσο ποιητικό, όσο και ένα ηλιοβασίλεμα», έγραφε το 1882 ο Oscar Wilde".

Μια κατάδυση στο μεθυστικό βασίλειο της πλανεύτρας “Πράσινης Νεράιδας” αποκαλύπτει γιατί..

Σ' ένα μπουκάλι αψέντι είναι κλεισμένη μια ιστορία διακοσίων χρόνων, η οποία μπορεί να διεγείρει τη φαντασία ακόμα και κάποιου ο οποίος δεν είναι αυτό που λέμε “πότης”.

Τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, ένας ηλικιωμένος γιατρός, ο Dr Ordinaire, κατέφυγε στην Ελβετία με την οικονόμο του. Εκεί ασχολήθηκε με το να παρασκευάσει ένα ποτό, χρησιμοποιώντας βότανα της περιοχης. Η τελική συνταγή, συνδυασμός δεκαπέντε περίπου βοτάνων, που τα εκχύλιζε σε καθαρό οινόπνευμα, ήταν τελικά έτοιμη το 1792.

Ποτό υψηλής περιεκτικότητας σε αλκοόλ (55-75% Vol) με πράσινο σμαραγδί χρώμα, το οποίο μετατρέπεται σε νεφελώδες λευκό παλ όταν αναμιγνύεται με νερό. Είναι απόσταγμα διαφόρων βοτάνων αλλά κυρίως του ARTEMISIA ABSINTHIOUM, το οποίο είναι η κύρια πηγή της αμφιλεγόμενης ουσίας THUJONE.

Ο Ιπποκράτης και ο Πυθαγόρας ήταν οι πρώτοι που συνιστούσαν το πικρό αυτό φυτό σαν φάρμακο για πολλές ασθένειες.

Ο Γάλλος γιατρός Dr. Pierre Ordinaire, ο οποίος ζούσε στην πόλη Couvet της Ελβετίας, παρασκεύασε το 1792 ένα ελιξήριο από εκχύλισμα του φυτού ARTEMISIA ABSINTHIOUM και διαφόρων άλλων βοτάνων, το οποίο καθιερώθηκε ως φάρμακο για κάθε πάθηση. Τότε πήρε και το χαϊδευτικό «Η Πράσινη Νεράιδα» (La Fee Verte).Ήταν το 1797 όταν ο Henri-Louis Pernod, στον οποίο έφτασε η συνταγή του Dr. Ordinaire, άνοιξε το πρώτο αποστακτήριο στό Couvet της Ελβετίας. Το 1805 μετακόμισε στο Pontarlier της Γαλλίας ξεκινώντας τη μαζική παραγωγή του πιο γνωστού, πιο αγαπημένου και πιο αμφιλεγόμενου ποτού στην ιστορία.

Χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο κατά του πυρετού από τα Γαλλικά στρατεύματα στον πόλεμο της Αλγερίας (1844-1847). Η επιστροφή των στρατευμάτων μαζί με την προτίμησή τους για το Absinth βοήθησε στη γρήγορη διάδοση και τη μαζική κατανάλωσή του.

Τι ήταν όμως αυτό που ενθουσίαζε τους Παριζιάνους και κυρίως ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών; Ο Oscar Wilde έχει μια απάντηση:
« Στην αρχή, νιώθεις όπως και με οποιοδήποτε άλλο ποτό. Στη συνέχεια, αρχίζεις να βλέπεις διάφορα τρομακτικά και σκληρά πράγματα, αλλά αν έχεις το κουράγιο να συνεχίσεις, τότε μπαίνεις στο τελευταίο στάδιο, όπου βλέπεις αυτά που θέλεις να δεις. Θαυμαστά και παράξενα».
Η δύναμη της συνταγής του ήταν η αντιφατικότητα των δύο βασικών συστατικών της. Του οινοπνεύματος, το οποίο καταστέλλει τις λειτουργίες του εγκεφάλου, και του εκχυλίσματος του αψινθίου, που προκαλεί υπερδιέγερση και εγκεφαλική διαύγεια. Το κύριο διεγερτικό του αψινθίου είναι η θαζόνη που μαζί με το άνισο(anis) δίνει στο αψέντι τη χαρακτηριστική, πικρή γεύση του. Με την υπόσχεση λοιπόν για έμπνευση, διαύγεια αλλά και τρελό μεθύσι, δεν είναι παράξενο που το αψέντι έγινε η κινητήρια δύναμη του ιμπρεσιονιστικού κινήματος. Manet, Jarry, Van Gogh, Degas, Toulouse-Lautrec, Picasso και άλλοι ήταν γενναίοι πότες και πίστευαν ότι χρωστούσαν τη δημιουργική τους ικανότητα στην «Πράσινη Νεράιδα». Αλλά και λογοτέχνες της εποχής -Verlaine,Rimbaud,Poe,Wilde,Mary Shelley- ήταν μερικοί από τους «εραστές» της.

Tο 1859 ο Μανέ ζωγράφισε τον πρώτο μεγάλο πίνακα με θέμα το αψέντι και τίτλο “Πότης αψέντι”. Δημιουργήθηκε σκάνδαλο στην έκθεση του 1859 και η επιτροπή αρνήθηκε την έκθεση του έργου. Το λάτρεψαν παράφορα όλοι οι παρανοϊκά γοητευτικοί καλλιτέχνες της μετα-ντανταϊστικής παρέας των ερωτιδέων. Το γεγονός ότι αποτέλεσε τη μούσα των διανοουμένων της εποχής (Πικάσο, Χέμινγουεϊ, Βαν Γκογκ, Ζολά, Μποντλέρ, Μανέ, Ουάιλντ) μετέτρεψε το αψέντι σε έμβλημα αμφισβήτησης και έμπνευσης, εκτοξεύοντας την κατανάλωσή του στις αρχές του περασμένου αιώνα στα 36 εκατομμύρια γαλόνια το χρόνο, μόνο στη Γαλλία. Το αριστούργημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ “Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα” γράφτηκε υπό την επήρεια της “πράσινης νεράιδας”.


Οι περίεργες ιδιότητες / παρενέργειες για τις οποίες κατηγορήθηκε η ουσία Thujone, ήταν η αφορμή για τον ανελέητο πόλεμο εναντίον του Absinth. Τοξικότητα, εάν καταναλωθεί μεγάλη ποσότητα, εθισμός μετά από μακροχρόνια χρήση, πρόκληση παραισθήσεων και παρανοϊκής συμπεριφοράς ήταν το βασικό κατηγορητήριο.Ας σημειωθεί ότι η θεωρία αυτή στηρίχτηκε κυρίως σε ενδείξεις και εικασίες, αλλά δεν κατάφερε να τεκμηριωθεί επιστημονικά.

Σύμφωνα με πολλούς μελετητές του φαινομένου Absinthe, η πραγματική αιτία του πολέμου και τελικά της απαγόρευσής του ήταν το γεγονός ότι για σχεδόν 30 χρόνια κατείχε μια εντελώς μονοπωλιακή θέση στην αγορά, εκτοπίζοντας ουσιαστικά οποιοδήποτε άλλο αλκοολούχο ποτό καθώς και το κρασί.

Η Αμερική ήταν η πρώτη χώρα που απαγόρευσε την «πράσινη πληγή της Γαλλίας» όπως αποκαλούσαν το Absinthe στις 25 Ιουλίου του 1912. Ακολούθησαν σχεδόν όλες οι χώρες στις οποίες κυκλοφορούσε. Το τελευταίο κάστρο ήταν η Γαλλία όπου απαγορεύτηκε το 1915.

Για σχεδόν 80 χρόνια η “πράσινη νεράιδα” ήταν έγκλειστη στο κλουβί της παρανομίας. Το 1998 η Ευρωπαϊκή Ένωση καθόρισε τις περιεκτικότητες και απελευθέρωσε το μυθικό ποτό, αν και υπάρχουν ακόμη χώρες, όπως η Αμερική που ισχύει η απαγόρευση. Η περιεκτικότητα του σε αλκοόλ πλέον ποικίλει. Από 48% ως και 80% Vol. Το αψέντι παράγεται κυρίως σε Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Αυστρία και Τσεχία.





34 comments:

cropper said...

Για να ενισχύσω λίγο τον μύθο:

Α.) Η Αψιθιά (Αρτεμισία, Τραχούρι, Εστραγκόν, Αψέντι), πήρε την ονομασία της από την αρχαία ελληνική λέξη ,αψίνθιον, δηλαδή, αυτό που δεν πίνεται.

Β.) Στην τρίτη σάλπιγγα (της έβδομης σφραγίδας) της Αποκάλυψης, «Άψινθος» είναι το όνομα του αστεριού που πέφτει και δηλητηριάζει τα ποτάμια και τις πηγές και σκοτώνει το 1/3 των ανθρώπων.

10 Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος ἐσάλπισεν· καὶ ἔπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀστὴρ μέγας καιόμενος ὡς λαμπάς, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὸ τρίτον τῶν ποταμῶν καὶ ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων. 11 καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀστέρος λέγεται ὁ ῍Αψινθος. καὶ ἐγένετο τὸ τρίτον τῶν ὑδάτων εἰς ἄψινθον, καὶ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ἀπέθανον ἐκ τῶν ὑδάτων, ὅτι ἐπικράνθησαν.

Ευχαριστούμε για την πολύ καλή παρουσίαση της πράσινης νεράιδας, σπεσιαλιτέ του cafe de l' enfer, που προσφέρει πάντα τα καλλίτερα.

Η Ute Lemper, όπως πάντα, εξαιρετική.

sot said...

80%...και μετά λες σε αυτούς που σου κάνουν αλκοτέστ "ένα ποτάκι ήπια" και δε σε πιστεύουν.

dimosthenis s. said...

Τις προάλλες Κιάμο και Μακρόπουλο, σήμερα αψέντι... Τα στιγαρα, τα ποτά και τα ξενυχτια, είσαι μου φαίνεται...

Νίκος Περάκης said...

Εξαιρετικό το αφιέρωμά σου στο αψέντι...
Λες και το'ξερες ελαφίνι...

Την καλημέρα μου!!!!

νατασσάκι said...

Να σου συμπληρώσω:
(και μην ξαναπείς κουβέντα, με τέτοια που βάζεις...!ο γούγλης είναι εγκυκλοπαίδεια, όχι εγώ!)

Louche (προφέρεται λούς - παχύς) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το “θόλωμα” του αψέντι, όταν προσθέτουμε νερό.

Παραδοσιακά, το αψέντι ετοιμάζετε ρίχνοντας παγωμένο νερό πάνω σ΄έναν κύβο ζάχαρης, το οποίο βρίσκεται σ΄ενα κουταλάκι του αψέντι, τοποθετημένο στην κορυφή του ποτηριού.Μάλιστα, υπάρχουν ειδικά ποτήρια και κουτάλια-που είναι και πολύ όμορφα,(έχω δύο σετ στο σπίτι, πάντως! ;) )

Το χημικό του "όνομα" είναι C2H5OH (απομυθοποίηση, αλλά δικά μου απωθημένα!)

Προσωπική άποψη: την πρώτη φορά που το δοκίμασα,( ζαλίστηκα - και δεν ζαλίζομαι εύκολα..Μετά βέβαια έμαθα(ευτυχώς υπάρχει και σε κάβες, και σερβίρεται σε μερικά μαγαζιά πια..)
"Μετά το πρώτο ποτήρι, βλέπεις τα πράγματα όπως θα ήθελες να είναι. Μετά το δεύτερο, βλέπεις τα πράγματα όπως δεν είναι. Τέλος, τα βλέπεις όπως πραγματικά είναι, και αυτό είναι το πιο φρικτό πράγμα στον κόσμο"- Oscar Wilde

Καλημέρα..! :)))

Negma said...

"Τοξικότητα, εάν καταναλωθεί μεγάλη ποσότητα, εθισμός μετά από μακροχρόνια χρήση, πρόκληση παραισθήσεων και παρανοϊκής συμπεριφοράς ήταν το βασικό κατηγορητήριο."

Το πρώτο μέρος αυτής της πρότασης, μπορώ να το επιβεβαιώσω. Κοντέψαμε να χάσουμε μία πιτσιρίκα γύρω στα 15, στις αρχές του καλοκαιριού. Είχε πιει περίπου μισό μπουκάλι μόνη της. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση και σώθηκε από θαύμα. Είχαν πάθει ζημιές σχεδόν όλα της τα όργανα και έκανε πολύ καιρό και να βγει από το νοσοκομείο, αλλά και μετά στο σπίτι, μέχρι να επανέλθει πλήρως.

Δεν θα έπρεπε πέρα από όλον αυτόν τον υπέροχο μύθο που το περιβάλει, να υπάρχει ενημέρωση και για τους κινδύνους; Η μικρή μπήκε απλά σε μια κάβα και το αγόρασε. Δεν συνάντησε κανένα εμπόδιο. Και το κατέβασε - όπως κατεβάσαμε πολλοί στην εφηβεία μας διάφορα ποτά - σαν νεράκι. Κακώς, δεν λέω, αλλά ποιοι δεν τα κάναμε; Μόνο που το χειρότερο που παθαίναμε ήταν να ξερνάμε σα γατιά... Τώρα οι πιτσιρικάδες, ξέρουν την μόδα, αλλά αγνοούν τον κίνδυνο. Και δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τα παιδιά γι' αυτό. (Το λέω γιατί άκουσα διάφορα "καλά να πάθει", "τι δουλειά είχε να πίνει μια σταλιά σκατό" και άλλα τέτοια εκτρωματικά...)

Προς Θεού, δεν λέω να απαγορευθεί! Μην παρεξηγηθώ! Μια σωστότερη ενημέρωση θεωρώ απαραίτητη. Για τη σωστή/μετρημένη κατανάλωση.

Φαντάζομαι καταλαβαίνεις πως το λέω όλο αυτό Ελαφίνι μου...

Φιλούμπες!!!

elafini said...

καλημέρα negma μου...ίσως να ακουστώ λίγο κακιά με αυτά που θα πω...νομίζω πως οποιοσδήποτε ενήλικας διαβάσει το ποστ μου (και δε νομίζω πως με διαβάζουν 15χρονα)και ακολουθήσει τα λινκς, θα είναι σε θέση να κατανοήσει και τους κινδύνους που το περιβάλλουν...η μικρούλα θα μπορούσε να έχει την ίδια κατάληξη και από οτιδήποτε άλλο είτε αυτό είναι ποτό, είτε άλλη ουσία...και κακώς σ'αυτούς (στην κάβα στη συγκεκριμένη περίπτωση) που δεν βάζουν φραγμούς...

ο χαρακτήρας του ποστ μου ήταν καθαρά ποιητικός και όχι ηθοπλαστικός

πολλά φιλιά :)

elafini said...

με εντυπωσίασες με το απόσπασμα από την Αποκάλυψη φίλε cropper...ευχαριστώ

από ότι έχω ακούσει όμως sot, δύσκολα βρίσκεις καλό αφού έχει μειωθεί η περιεκτικότητά του σε αλκοόλ


δημοσθένη
έτσι είναι καλέ μου οι καλλιτέχνες...
ωραία δεν είναι όμως ? (με άλλη μουσική υπόκρουση βέβαια)

και το Χαικού σου Νίκο...καλησπέρα


φαντάζεσαι λοιπόν natassaki με τι θα συνοδεύσω τα ελαφίνια...ε αφού έχεις έτοιμα και τα κουταλάκια ...(αν και θέλει και το κατάλληλο περιβάλλον...κυκλοφορούν και ανήλικα)
φιλιά :))

Negma said...

Βρε Λαφάκι,

Προς Θεού, που πήγε το μυαλό σου?!?

Σιγά μην εννούσα ότι με τα posts σου παρασύρεις τη νεολαία στις καταχρήσεις...

Πήρα απλώς τη σκυτάλη για να θέσω ένα θέμα για το πως διακινείται όλο αυτό... πως πλασάρεται (ΟΧΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ!!!) και τελικά πως καταλήγει στο κοινό.

Διαφωνεί κανείς ότι δεν θα έπρεπε να πωλείται από τις κάβες όπως και σε όποιον νά 'ναι? Για ενημέρωση μίλησα... Να ξέρει τουλάχιστον ο άλλος τι πάει να κάνει κι ας το κάνει... Για τις άλλες ουσίες που αναφέρεσαι, ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν και παίρνουν το ρίσκο. Με το αψέντι, νομίζουν ότι πίνουν λικεράκι... Ενημέρωση από εκεί που πρέπει, όχι από τα blogs!!!

Please να σου φύγει ΕΝΤΕΛΩΣ από το μυαλό σου ότι είμαι καμιά Λουκά που μπήκα να σε αφορίσω... Tόσους μήνες εδώ πέρα ξέρω τι γράφεις, πως το γράφεις... Γι' αυτό έρχομαι και ξανάρχομαι!

Ελπίζω αυτήν την φορά να έγινα πιο σαφής...

ΨουΞ said...

"για να μην νοιωθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου που σπάζει τους ώμους σας και γέρνει στη γη, πρέπει να μεθάτε αδιακοπα.
Αλλά με τι;Με κρασί ,μ΄(αψέντι), με ποιηση η με αρετή, οπως σας αρέσει.Αλλά μεθύστε."

εκτος απ την παρένθεση το αλλο ειναι μπωντλαιρ
20 πεζα ποιήματα-εκδόσεις Ικαρος

υγ παω να πιω ενα τζιν τονικ
καλο απογευματάκι σε ολους

elafini said...

δεν μου μπήκε κάτι στο μυαλό παραπονιάρικο negma μου...μα ήταν ποτέ δυνατό να σε φανταστώ ως Λουκά?

πολλά πολλά φιλιά :)))


ωραία προσθήκη ψουξ μου..μεταξύ μας, κι εγώ τζιν τόνικ πίνω...στην υγειά μας λοιπόν και καλό απόγευμα
(σ'ευχαριστώ για τον αγαπημένο Μπλωντλέρ)

φάβα said...

Οσο ζω μαθαίνω... καλα δεν εχω ιδεα περι αυτου, δεν εχω πιει ποτέ μου.

tHe_sAiLoR said...

Και όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς πρέπει να παραδεχτούμε πως το Ελαφίνι παρασύρει τη νεολαία μας στις καταχρήσεις!

Στην πρόσφατη θητεία μου στην Κρήτη τίμησα δεόντως τη νόμιμη εκδοχή του, αλλά και τον Κιάμο - όχι μόνον αυτόν.
Το ότι τα Post του Ελαφινίου ήσαν μεταγενέστερα είναι φθηνή δικαιολογία.

Και λίγο σοβαρά τώρα. Υπήρχε και μία άλλη εκδοχή του, κόκκινο αυτό, που μας παρουσιάστηκε ως απαγορευμένο. Έχοντας πιει λοιπόν δύο συμβατικά ποτά πρώτα, και ακολούθως δύο σφηνάκια από το παραπάνω, μπορώ να πω ότι την είδαμε για τα καλά. Παραισθήσεις δεν είδαμε βέβαια, αλλά για αρκετή ώρα δε βάλαμε ούτε σταγόνα ποτού στο στόμα μας. Και τουλάχιστον ο άλλος ήταν αρκετά γερό ποτήρι.

Pan said...

Πως το πίνετε αυτό το δηλητήριο δεν μπορώ να καταλάβω.

elafini said...

δες τον Johnny Depp στο From Hell και θα καταλάβεις pan
(και όχι..δεν σου λέω πιες ένα ποτηράκι και τότε θα τα δεις όλα...εδώ για τα τσιγάρα και γκρινιάζεις..πόσο μάλλον για το αψέντι :PP)


πεντανόστιμη φάβα μου, δες το ποστ ως καθαρά ενημερωτικό...μην το έχω και κρίμα στο λαιμό μου πως σε ώθησα σε συνήθειες βλαβερές...
φάβα και λευκό κρασάκι...μια χαρά μου ακούγεται...χιχι
φιλιά :))

elafini said...

και τώρα ναύτη οι δυό μας...
όσο κι αν προσπαθείς να μου δημιουργήσεις τύψεις δεν θα τα καταφέρεις...άσε που θέλω λεπτομέρειες για το κόκκινο (που δεν γνώριζα την ύπαρξή του)

διάβαζα χθες για τον Van Gogh, ο οποίος κατανάλωνε μεγάλες ποσότητες, πως το αψέντι του ενίσχυε τις επιληπτικές κρίσεις
(το ενεργό συστατικό στο αψέντι είναι νευροτοξικό. Ειδικότερα, πρόκειται για έναν αναστολέα του γ-αμινοβουτυρικού οξέος. Το μόριο αυτό ρυθμίζοντας τη διέλευση ιόντων χλωρίου στα νευρικά κύτταρα ελέγχει την ενεργότητά τους. Απενεργοποιούμενο από την κατανάλωση αψεντιού το γ- αμινοβουτυρικό οξύ χάνει τη ρυθμιστική ικανότητά του και τα νευρικά κύτταρα διεγείρονται ανεξέλεγκτα), αλλά ταυτόχρονα ενίσχυε και τη δημιουργικότητά του...δύο όψεις για να διαλέξετε και για να μη λέτε πως δεν τόνισα και την επικινδυνότητα...πάντως τίποτα δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά και ανυπομονώ να δοκιμάσω ένα δυνατό (μεταξύ μας ε?)

κάνε μια επίσκεψη στο Cafe (λινκ στο ποστ)...υπάρχει ένας ναύτης που σερβίρει αψέντι και νομίζω πως θα έχετε πολλά να πείτε...

καλό απόγευμα

elafini said...

cropper

Στη δαιμονοποίηση του αψεντιού ήρθε, το 1986, να προστεθεί ένας ακόμη αστικός θρύλος. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη του Ιωάννη, «κατά το τρίτο σάλπισμα, έπεσε από τον ουρανό άστρο μεγάλο σα λαμπάδα στο 1/3 των ποταμών και στις πηγές των νερών. Το όνομα του άστρου είναι αψιθιά. Το ένα τρίτο των νερών έγινε αψιθιά και πολλοί άνθρωποι πέθαναν από το νερό διότι έγινε πικρό». Στα ουκρανικά, Τσέρνομπιλ ονομάζεται ένα φυτό παρεμφερές με την αψιθιά, η λατινική ονομασία του οποίου είναι Artemisia vulgaris –ενώ της αψιθιάς Artemisia absinthium. Λεπτομέρεια που παραλείφθηκε όταν οι New York Times δημοσίευσαν ένα σχετικό άρθρο μετά το πυρηνικό ατύχημα, στο οποίο ένας Ρώσος συγγραφέας, το όνομα του οποίου δε δόθηκε στη δημοσιότητα, φερόταν να λέει πως Τσέρνομπιλ στα ουκρανικά σημαίνει αψιθιά, προσφέροντας έδαφος για τη δημιουργία του μύθου.

Helel Ben Sahar said...

Τιμή μας, Λίλιθ..
*
Με καμμένη ζάχαρη στα χείλια..

elafini said...

να μου κρατήσεις το γνωστό helel

Μαύρος Γάτος said...

Διάβασα κάπου ότι τα αψέντια που κυκλοφορούν σήμερα έχουν αμελητέα περιεκτικότητα στην δραστική (παραισθησιογόνα) ουσία του αψίνθου.

Επίσης, Τσερνομπίλ στα ρωσικά σημαίνει Άψινθος, για υτό και κάποιοι τότε είχαν προσπαθήσει να συνδέσουν το πυρηνικό ατύχημα με την Αποκάλυψη του Ιωάννη...

Σ;)))

Και μια εικόνα που αξίζει όσο χιλιάδες λέξεις:

http://czechabsinthe.files.wordpress.com/2007/04/fee_verte.jpg

(λέει: "απαγόρευση της Πράσινης Ξωτικιάς στην Ελβετία, 7-10-1910)

Σπύρος Σεραφείμ said...

σόρι, αλλά θα μείνω στον ποιητικό χαρακτήρα του ποστ και όχι στην πόση του.
αυτός με μέθυσε, όχι το αψέντι...

Σαμμανος said...

Μια φορά ήπια αψέντι στο soul sugar, το μπαρ κάτι Αυστριακών στην Αντίπαρο. Ήταν σαν στοματικό διάλυμα -στο χρώμα, στο κάψιμο και στη γλύκα! Θυμάμαι ότι είχε τρελή περιεκτικότητα σε αλκοολ και ότι με ένα ποτό ήμουν σα να είχα πιει τρία κανονικά. Έτσι είπα να μην το ξαναδοκιμάσω.
ΥΓ. Πάντως πολλά μπαρ στην Αθήνα έχουν πλέον αψέντι, απλά δεν το φτιάχνουν μερακλίδικα σαν τους Αυστριακούς -με τα κουταλάκια, τις ζαχαρίτσες κλπ, κλπ.! ΥΓ.
Αντε, μου βαλες ιδέες πάλι, βγαίνω να τα πιω! :)

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... said...

Εξαιρετικό, όπως πάντα.

Σα να ‘χεις την αίσθηση του αγγίγματος του στα χείλη σου.

Jean - Lyc said...

Πράγματι, τα σημερινά αψέντια λέγεται πως έχουν μόλις το ένα χιλιοστό της περιεκτικότητας στη δραστική ουσία.

Ωστόσο το National Geographic είχε δείξει σε ένα επεισόδειο ένα μπαράκι στο Παρίσι που σερβίριζε κανονικότατο αψέντι.

Άρα κάπου κυκλοφορεί ακόμα σωστό αψέντι.

Ilias Dimopoulos said...

Πάνω που είχα καμμιά 500αριά κυβάκια ζάχαρεως αδιάθετα...

Χορεύοντας με τους ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ said...

Εγώ θα σταθώ στο λογοτεχνικό σκέλος του post το οποίο ταξιδεύει τον αναγνώστη σε Μαρσεγιέζικους οίκους του 19ου αιώνα. Για το "ιατρικό" μέρος του δεν έχω άποψη ούτε καν για τη γεύση του. Στα χρόνια που κάναμε κραιπάλες τα γαλικά απεριτίφ δεν ήταν μέσα στο αγαπημένα μας ποτά.

Μια απορία: Αυτό το ποτό έχει καμία σχέση με το αηδιαστικό Pernod (κίτρινου χρώματος που με την προσθήκη νερού γίνεται λευκό); Γευστικά ή λόγω συστατικών;
Γιατί αν είναι έτσι, μακρυά από μένα.

Δημήτρης said...

Ομορφο το κείμενο σου elafini μου.
Η αλήθεια πάντως είναι οτι ένα αλκοολούχο ποτό μπορεί να ωθήσει εναν καλλιτέχνη ή ένα ποιητή στη δημιουργία. Πόσο μάλλον το αψέντι με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, αλλά μπορεί να είναι και ένα οποιοδήποτε άλλο ποτό. Οποιο και να΄ναι πάντως στην υγειά μας άλλη μια φορά.
:)

panagiota said...

Πω-πω βρε ελαφάκι μου τι ιστορία ήταν αυτή που άνοιξες με το αψέντι?Η αλήθεια εναπόκειται ακριβως και επαρκώς στο πόστ σου και άς διαλυθούν οι φήμες πως το αψεντι κόντεψε να σκοτώσει την 15χρονη.Τα ίδια θα μπορούσε να πάθει ένα παιδί από υπερκατανάλωση αλκοόλ.
Και για να πω κι εγω κάποια πράγματα(επειδή έχω γαμπρό γερμανό βοτανολόγο και κλέβω απο εκεί πληροφορίες)Τα πρώτα βασικά συστατικά για το αψέντι είναι:wermutkraut(artemisia absinthium.Foenculum vulgare(το γνωστό μας μάραθο και φινόκιο για τις σαλάτες των Ιταλών)Anis,το γνωστό γλυκάνισο και η angelica archangelika.Μετά ακολουθει μια συλλογή βοτάνων για εμπλουτισμό γεύσης και αρωμάτων.
Το thujione είναι αιθέριο έλαιο της artemisias που ανήκει στις κετόνες με μοριακό τύπο C10.H16.O.Αναλύοντας τον θα ανακαλύψουμε γιατί οι εθισμένοι εισπνέουν τις φιάλες βουτανίου και την βενζίνη.

Στην Αποκάλυψη δεν θα αναφερθώ γιατί θα έπρεπε να να γράφω μέχρι το πρωί.
Οσο για το αψέντι κάνει ότι κάνουν όλα τα αλκοολούχα στον εγκέφαλο.
(εγώ προσωπικά είμαι ρωσίδα στις προτιμήσεις μου και κάποιες χάι στιγμές γίνομαι Μεξικάνα.

Σε φιλώ ελαφίνι μου!

elafini said...

τελικά μεγάλη ιστορία άνοιξα...γοητευτική όμως...και δε χορταίνω να διαβάζω τις πληροφορίες που μου δίνετε μέσα από τα σχόλιά σας...

σας φιλώ όλους γλυκά :)

X-ray said...

Είχα αφήσει ενα σχόλιο, αλλά...?
ξανα αφήνω την καλημέρα μου.

elafini said...

στις γατούλες του Rossini..ένα ποστ πιο κάτω, το άφησες κουκουλοφόρε :PP

vain said...

to uperoxo ayto glukisma panw apo to potiri me to apsenti ti einai??

elafini said...

μαύρη ζάχαρη που λιώνει αργά αργά ;)

Anonymous said...

Καλησπέρα σε όλους. Ίσως άργησα λίγο, αλλά ξέρει κανείς να μου πεί, που θα βρω κουταλάκι για αψέντι στην αθήνα; Ευχαριστώ!