1.10.07

f f


Στο μικρό δωμάτιο του Ξενοδοχείου Ίστρια, η Κίκη φώναζε:
-Στο κάτω κάτω, τι αντιπροσωπεύω για σένα; τίποτα περισσότερο από ένα σπιτικό ζώο, που το χαιδεύουμε πότε πότε, όταν δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε. Να τι είμαι για σένα:
το βιολί του Ένγκρ!

Κάθισε μετά γυμνή στο γαλάζιο σατινένιο ποδοκάλυμμα, με την πλάτη γυρισμένη στον Μαν Ρέι. Τώρα αποφεύγει το βλέμμα του και κοιτάζει επίμονα τα στιλιζαρισμένα λουλούδια της ταπετσαρίας.

Βιολί του Ένγκρ! Γιατί δεν το σκέφτηκε νωρίτερα;

Καθώς χτενιζόταν, ο Μαν κοίταζε με θαυμασμό την Κίκη μέσα στον καθρέφτη:
ο τόσο τέλειος πλατύστομος αμφορέας του κορμιού της, το μικρό και τυλιγμένο σ' ένα τουρμπάνι κεφάλι της, η σάρπα που της είχε χαρίσει. Η Κίκη γι' αυτόν δεν είναι μόνο το πιο ωραίο του βιολί, αλλά ακόμα είναι η ενσάρκωση της Μικρής Λουόμενης του Ένγκρ.

-Γύρνα λίγο το κεφάλι, όχι, στ' αριστερά, για να βλέπω το προφίλ σου!
Βάλε τα χέρια σου ανάμεσα στα μπούτια. Αυτό είναι!...

Ο Μαν σουρώνει ένα κομμάτι ύφασμα γύρω απ' τους γοφούς της Κίκης, κανονίζει το φωτισμό, πατάει το κουμπί:
-Εντάξει, έτοιμο!

Το αρνητικό είναι επιτέλους στεγνό. Ο Μαν ζωγραφίζει δύο αντικρυστά "f" στην πλάτη της λουσμένης του. Αποθανατίζει έτσι για πάντα την υλοποιημένη εικόνα όλων μαζί των "νταντά" του: της Κίκης, της φωτογραφίας, της χιουμοριστικής αφιέρωσης στον Ένγκρ και της ζωγραφικής. Όλα του τα πάθη συμπυκνωμένα σε ένα μοναδικό σουρεαλιστικό και στιγμιαίο όνειρο...

(Kiki, Reine de Montparnass - Molgaard, Loo)



11 comments:

Helel Ben Sahar said...

My favorite CD*.
Let it play.
Smak till the end of the Blog..



*Compact Dream

Σαμμανος said...

Απ' τις αγαπημένες φωτογραφίες του Μαν Ρέι. Δεν την είχα συνδυάσει ποτέ με dada βέβαια, πιο πολύ με κάτι πιο σουρεάλ και υπερρεαλιστικό -ίσως επειδή έκανε παρέα με τον Ελυάρ και τον Νταλί (και νομίζω μοιραζόταν κατά διαστήματα και αυτός μαζί τους την Γκαλά). Πάντως είναι σκέτη ποίηση. Έμπνευση. Αυτο το μια εικόνα χίλιες λέξεις. Να αρχίσεις να μιλάς και να μην σταματάς... :)

industrialdaisies said...

Ελαφίνι μου, τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται. Αυτό έχω να πω μόνον.

Τεράστιο φιλί από εμένα και καλό μήνα! :)

patsiouri said...

Επιτέλους άνοιξε το παράθυρό σου ελαφάκι..καληνύχτα!

Takiz said...

Καλό μήνα

Ευχαριστώ για την καλή αρχή.
Respect στο blog σου
Θα τα λέμε .

Σπύρος Σεραφείμ said...

το ξέρεις ότι παίζει πολύ και ως σχέδιο τατού, το εν λόγω σχέδιο;

καλό μήνα!

melomenos said...

η φαντασία είναι αυτό που μας κάνει να διαφέρουμε!

καλησπέρα σου

Dimitris said...

Παντα εκπλητεις με τα κειμενα σου elafini μου. Και πιο πολυ με το παντρεμα της μουσικης συνοδειας που τα συνοδευει οπως του Eric Satie.

elafini said...

χαίρομαι που το ακούω από κάποιον τόσο βαθιά στη μουσικη΄όσο εσύ δημήτρη ...το νέο μου ποστ πάντως αν μη τι άλλο θα σε εκπλήξει ;)

και να διαφέρουμε και να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα διαφορετικά...και ειναι κάτι που διαπιστώνω πως λείπει από πολλά blogs όλο και πιο πολύ τώρα τελευταία...φιλιά πρίγκηπα των ξωτικών

elafini said...

ντρέπομαι να σου πω ότι ξέρω ποια το έχει σπύρο, αλλά θα το πω...Μάρω Λύτρα...(φοβερή ενημέρωση ε?)

καλώς ήρθες takiz :)

είπα να αερίσω λίγο patsiouraki μου :)
χαίρομαι που σε βλέπω...

elafini said...

ναι μαργαρίτα μου...και για πολλοστή φορά :)
καληνύχτα

η αλήθεια σαμμάνε είναι πως ξεκίνησα αυτό το ποστ έχοντας στο μυαλό μου την Κίκη του Μονπαρνάς..μοντέλο των Ρέυ, Πικάσο, Κίσλινγκ, Μπρασάι, έρωτας του Κοκτό του Τζαρά, "κάηκε" από τον ίδιο της τον μύθο...
όσο για τη φωτογραφία (όπως και οι περισσότερες του Ρέυ) υπέροχη..


σμακ Helel


καλό μήνα σε όλους...