19.12.07

No. 2. Richard Hawley

Richard Hawley
Lady's Bridge
(Mute Records)



Ακολουθώντας τα χνάρια του Elvis, του Johnny Cash και του Roy Orbison
o Τραγουδοποιός από το Sheffield και πρώην Pulp,
παραδίδει μαθήματα για το πως το παλιομοδίτικο
μπορεί να είναι απίστευτα γοητευτικό,
αναμειγνύοντας απέριττο rock 'n roll των 50s
με μελαγχολική pop.


"Δεν προσπαθώ να ανακαλύψω εκ νέου τον τροχό,
απλά τραγούδια γράφω με την κιθάρα και τη φωνή μου"

Κι αν κι επιμένει πως το μυαλό του είναι γεμάτο
"μπερδεμένες σκέψεις και Guinness",
τα συναισθήματα που σου μεταδίδουν τα τραγούδια του
είναι ακαταμάχητα βαθιά...











Φτάνοντας λίγο πριν το τέλος

κι ενώ κάπου εκεί στα μισά
είχα αρχίσει να ψιλομετανιώνω που μπλέχτηκα
σ'αυτό το καθημερινό ξεδίπλωμα μουσικών,

κλείνω σήμερα με ένα χαμόγελο.
Οι λίστες έχουν μικρή σημασία.
Τα κριτήρια ήταν καθαρά υποκειμενικά
και η σειρά από ένα σημείο και μετά αδιάφορη.
Απλά επέλεξα τα άλμπουμ που με κάνουν να νιώθω όμορφα όταν τα ακούω
(πολλά δυστυχώς έμειναν έξω ή τα ανακάλυψα στη πορεία)

Αυτό όμως που τελικά είχε τεράστια σημασία
ήταν η καθημερινή επικοινωνία με ανθρώπους
με τους οποίους μοιράζεσαι το ίδιο πάθος.
Τη μουσική.
Κι αυτό αποζημιώνει για όλη την κούραση
του καθημερινού ποσταρίσματος.



Ευχαριστώ τον φίλο gone4sure
που μας "έμπλεξε" σε όλο αυτό
και τους συμπαίκτες


another day full of dread, big music, cartoon dandy, depecher, driver under influence, dustroad, enteka, fantasmenios, g-sus, H20, indictos, lkrory21, M. Hulot, mediocrityrules, mixalis e., Mr. Arkadin / homo ludens + fotis vallatos, no heathen, sandman, schottkey, tranzistorer, t-drom, vencerem, zeugolator, μετεωρίτης

Σύντομα και η συγκεντρωτική λίστα.

O gone μετράει :)))

5 comments:

sandman_gr said...

Είναι υπέροχος δίσκος, απλά τον πήρα χαμπάρι αργά για το τοπ μου, όπως και αρκετούς άλλους. Μου άρεσε όμως όλη αυτή η ιστορία!

Μετεωρίτης said...

υπέροχος, μπράβο!!!!!!

Περιμένω να δω το νο1 σου!

Εγώ, στην κορυφή έβαλα τους απίστευτους για μένα KLAXONS!

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!

Ilias Dimopoulos said...

Γενικώς δεν με πολυείχες...το οποίο όμως ελάχιστη σημασία έχει γιατί με τα τρία και δύο σου νοιώθω μια αγαλλίαση χριστουγεννιάτικων διαστάσεων.
Ειδικά τούτο...

another day full of dread said...

Oντως,ωραίος τύπος ο Richard,και μένα μου θύμισε τον φοβερό Roy Orbison,κρίμα που δε χώρεσε στο Top 20 μου...

Νίκος μελισσας said...

Καλές γιορτές καιο καινούριος χρόνος να είναι σπουδαίος.