3.1.08

Love was just a Girl ?


Τροφή του έρωτα είναι η φαντασία,
με την οποία γινόμαστε
σοφότεροι απ΄ όσο ξέρουμε,
καλύτεροι απ' όσο νιώθουμε,

ευγενέστεροι απ' όσο είμαστε...

με την οποία μπορούμε να δούμε
τη ζωή σαν σύνολο...
με την οποία μπορούμε να καταλαβαίνουμε τους άλλους
τόσο στις πραγματικές όσο και στις ιδανικές τους σχέσεις...



Διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα από το De Profundis του Oscar Wilde
,
θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα τις προάλλες....

τι ερωτευόμαστε τελικά?
και γιατί η πορεία του "ξεφουσκώματος" είναι,
τις περισσότερες φορές,
ανάλογη της πορείας του "φουσκώματος" ;
Μήπως η διάθεση για έρωτα έχει εκδηλωθεί
πριν γνωρίσουμε το "πρόσωπο"
κι έτσι, η εμφάνισή του, δεν είναι παρά το επόμενο στάδιο
στην προγενέστερη ανάγκη να ερωτευτούμε
και τότε η ερωτική μας λαχτάρα
στερεοποιείται πάνω του ;
Κι αν ο έρωτας κι ο κυνισμός
βρίσκονται στα δύο αντίθετα άκρα,
μήπως επιλέγουμε τον έρωτα για να γλυτώσουμε
από τον ισοπεδωτικό κυνισμό στον οποίο ρέπουμε ;

Ο έρωτας της φαντασίας
είναι πολύ καλύτερος
από τον έρωτα της πραγματικότητας...

είπε κάποτε ο Warhol, απαντώντας ναι στα παραπάνω...

Υπάρχουν όμως στιγμές,
που η ειλικρινής πλευρά μας
δεν αφήνει την αυταπάτη να χτιστεί,
χωρίς να την αμφισβητήσει.
Υπάρχουν στιγμές που αμφιβάλλουμε
αν το αγαπημένο μας πρόσωπο υφίσταται πράγματι
έτσι όπως το έχουμε πλάσει στο νου μας...
Υπάρχουν στιγμές που η παραίσθηση που μηχανευτήκαμε,
καταρρέει...

Γι αυτό η απάντηση είναι όχι...

Συγνώμη, ποιά ήταν η ερώτηση ;





19 comments:

ΩΣΗΕ said...

Η επιτυχής κατάληξη ενός έρωτα,
-από τη σφαιρα δηλαδή της φνατασίας στην ενσάρκωσή του-
είναι η αρχή της αποτυχίας του

Manos S. said...

Καλή χρονιά...!!! :)
Δεν κατάλαβα όμως γιατί να μη είναι ΝΑΙ;;; :)

ξυλουργός said...

Ερωτευόμαστε εκεί που χτυπάει ο κεραυνός κι όχι εκεί που επιλέγουμε. Το γιατί δε μπορούμε να το πούμε ούτε εμείς οι ίδιοι. Απλά ο έρωτας δεν είναι μία τελειωτική κατάσταση. Είτε θα γίνει αγάπη είτε αδιαφορία είτε μίσος είτε κάτι άλλο. Πάντως δε μπορεί να μείνει για πάντα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα χαθεί...

Adonios said...

Συνηθίζετε να κάνετε τέτοιες συζητήσεις συχνά αγαπητή;
Η συγκεκριμένη προσέγγιση είναι μάλλον φιλοσοφική... μα ίσως δεν θα έπρεπε...
Υπάρχει περιθώριο για λογική εξήγηση του Όχι και του Ναι; ;)

Καλημέρα. Θα τιμωρηθείς που αποχώρησες από το κάστρο! :P

Μετεωρίτης said...

Καλημέρα,
όλοι έχουμε ανάγκη το παραμυθάκι και να ερωτευτούμε για να... ερωτευτούμε.
Όταν όμως ο έρωτας είναι αληθινός (ναι, ναι, υπάρχει τέτοιο πράγμα!!), δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να αναρωτιέσαι...

Ο Ουάιλντ είπε βέβαια και το φοβερό "μπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό", ε;!
Πολύ αγαπημένος μου συγγραφέας..

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ELAFINI!!

elafini said...

το όχι καταρχήν πήγαινε στο ότι προτιμώ τον πραγματικό έρωτα από αυτόν της φαντασίας...και σαφώς όταν ερωτεύομαι παραδίνομαι, παρατώντας τη λογική...έχω την αίσθηση όμως πως πολλές φορές το μυαλό προτρέχει παίζοντας περίεργα παιχνίδια, που πηγάζουν βέβαια από βαθύτερες αδυναμίες μας..και τότε γίνεται αυτό που λες ωσηε...


θες Ναι Μάνο μου? μπορείς να διαλέξεις ελεύθερα... :)


καλώς τον Ξυλουργό
δε διαφωνώ στο ότι αργά ή γρήγορα εξατμίζεται, δίνοντας τη θέση του ίσως και σε βαθύτερα συναισθήματα, αλλά πλέον το γιατί ερωτευόμαστε, εχει αρχίσει και μου γίνεται πιο ορατό...
Καλή χρονιά :)


Μετεωριτάκι μου, παρ'όλο που ακούγομαι λίγο κυνική και λογική, ζω ολόκληρη σε ένα παραμύθι...χαχα...από τη μία δεν πιστεύω πως όλα είναι τόσο ανεξέλεγκτα και ακατανόητα κι από την άλλη κυνηγάω πρίγκηπες σε κάστρα...ναι ναι, δύσκολη περίπτωση το ξέρω..
(περιμένω μέηλ)


φιλοσοφικές μεταμεσονύκτιες σκέψεις...νομίζω πως ναι, υπάρχει λογική εξήγηση, αλλά δεν την ακολουθώ στη ζωή μου....

πως θα έβρισκα τον Πρίγκηπα έτσι όπως με είχες κλεισμένη στο κάστρο?μπορούμε να συμμαχήσουμε πάντως...χαχα

elafini said...

Knight Adonie

(έφυγα από το κάστρο και ξέχασα το όνομά σου κιόλας :PP)

ritsmas said...

Νάξερες πόσο δίκιοι είχε ο καλλιτέχνης !
σε φιλώ
ριτς

ΩΣΗΕ said...

δηλαδή υπάρχει τρόπος να ΜΗ γίνει αυτό που λέω;;; (νοουμένου ότι όταν η φαντασία που είναι αναπόφευκτη ενσαρκωθεί, τότε, καθώς λέει και η λέξη, είναι ΣΑΡΚΑ και η σάρκα είναι ΦΘΑΡΤΗ)
Άρα........

Δημήτρης said...

Εκανα ενα συνειρμο με το Χ που ακουγεται στη μουσικη σου συνοδεια. Ποια ηταν η ερωτηση; :)

nefelikas said...

Και πάλι καλή χρονιά Ελαφίνι μας

Έβαλα μια αγγελία που μπορεί να σας ενδιαφέρει (ή να ξέρετε κάποιον που ενδιαφέρεται). Αν θέλετε να βοηθήσετε, ρίξτε μια ματιά. Ευχαριστώ.

Όσο για τον έρωτα, όσα σπουδαία κι αν έχουν ειπωθεί (και πόσα έχουν να ειπωθούν ακόμα), καμία λέξη δεν κατάφερε να τον αιχμαλωτίσει ;-)

roadartist said...

Ο Oscar Wilde είναι φοβερός! Πάντα ανατρεπτικός..και παντα επίκαιρος! Στον έρωτα δεν υπάρχει λογική. Ούτε εξήγηση..:) ΦΙΛΙΑ!

νατασσάκι said...

Εγώ πάντως, στο ναι θα συμφωνήσω...
:)
(καλές εμπειρίες, μάλλον)

**(τον ιππότη ΔΕΝ θα τον βρεις απαραίτητα στο κάστρο σου λέω! ;)
Αλλά τα κάστρα είναι όμορφα, έτσι κι αλλιώς :)))) )

Φιλάκια, ελαφάκι!

sot said...

"Love is begun by time. And time qualifies the spark and fire of it"
από τον Άμλετ

Jean - Lyc said...

Όταν ευχόμαστε κάτι, αυτό μας έρχεται.

Κι αυτό είναι μια βασική αρχή της Μαγείας.

Μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Είτε δεν το αναγνωρίζουμε, είτε το αναγνωρίζουμε και διαπιστώνουμε πως, ναι, αυτό είχαμε ζητήσει, αλλά δεν ήταν αυτό που θέλαμε.

Στο τελευταίο ακριβώς βρίσκεται η ευκαιρία μας για ένα σημαντικό μάθημα. Το να εύχεσαι άλλα από αυτά που θέλεις, είναι τελείως ανθρώπινο. Το να ξέρεις όμως να εύχεσαι αυτά που πραγματικά θέλεις είναι ένα από τα γνωρίσματα των Σοφών.

(Κι όποιος μου αντιπαραθέσει Κοέλιο, θα φάει ξόρκι στο μπλογκ του.)

Καλή χρονιά Ελαφίνι!

stereotype said...

Ενα γεια χωρις να το
φιλοσοφησω και πολυ χαχα

Ο Warhol με καλυπτει 85%

Feidias said...

Ο έρωτας της φαντασίας ίσως είναι και το μόνο καταφύγιο για υπερευαίσθητες ψυχές που το τεράστιο τους περρίσευμα,τους έσπρωξε να εκφραστούν με φρενήρη ρυθμό,να μιλήσουν στο κόσμο,και η ζωή τους δε χωράει έναν πραγματικό έρωτα,να είναι τα χέρια σου μέσα στου άλλου που διαλέγεις δηλάδή,να είναι κοινά τα όνειρα και η ζωή να είναι μοιρασμένη και ένα!Μεταξύ δύο ανθρώπων!Απ την άλλη απλά μπορεί να μην έτυχε ή κι αν έτυχε το προσπεράσανε,που θεωρώ και πιο πιθανό,ή ακόμα μπερδέψανε το πάθος με την αγάπη που γεννιέται σιγά σιγά,όπως όλα όσα περνάνε στην αθανασία,μετά από κοπανήματα κα πόνους, κι είναι αυτή που είναι για πάντα,άφθορη και ανίκητη απ τη σάρκα!Δεν θέλανε να περιμένουν δηλαδή,της κάνανε έκτρωση γρήγορα και γυρίσαν στον εαυτό τους.Είναι σα να συμμετέχεις παίζοντας ένα απ τα κύρια όργανα,σε συμφωνία του Μπετόβεν ας πούμε και ατο κομμάτι που είναι adagio και pianisimo τη ¨κάνεις" καταστρέφοντας και το θριαμβευτικό φινάλε!
Τώρα αν ρωτήσει κανείς τι είναι η αγάπη,εεε που να ξέρω εγώ?Μια κουβέντα είπα να αφήσω,σε επόμενο ποστάκι σου,αν ασχοληθείς κάνουμε πάλι μια απόπειρα,γιατί σίγουρα, άλλο έρωτας κι πολύ άλλο η αγάπη!
Καλό βράδυ και καλό Σ/Κο ελαφίνι

Υγ.Τα πάντα είναι έρωτας νιώθω καμιά φορά,ακόμα και το αίμα που το νιώθεις να κυλάει μέσα σου,έρωτα σου ξυπνάει.

elafini said...

με μικρή καθυστέρηση και μεταξύ άλλων ποστ, απαντώ..

πιστεύω πως είτε μεταλλάσεται ωσηε σε κάτι βαθύτερο είτε εξατμίζεται...


μόνο εσύ πρόσεξες το X δημήτρη :PP


καλή χρονιά κύριε Νεφέλικά μας...τα λόγια είναι περιττά, κτλ, κτλ...
την αγγελία την είδα στα πεταχτά γιατί έτρεχα...θα την μελετήσω και θα επανέλθω
(να υποθέσω πως εμπλέκεσαι?)


αγαπημένος ο Wilde roadartist...γιατί όσο περνούν τα χρόνια νομίζω πως υπάρχει?χμ...


άσε με βρε νατασσάκι μου να φαντασιωθώ κάστρα και ιππότες!!!κατευθείαν να με γκρεμίσεις στην τάφρο :PP


σοφότατο sot ;)


καλή χρονιά και σε σένα jean-lyc


το άλλο 15% που πήγε stereotype ;


με κάλυψες απόλυτα Φειδία

kathleen said...

"Νομίζω πως καπου στην πορεία έγινε μία ανταλλαγή. Νομίζω πως το αντίτιμο που πληρώσαμε για τη χρυσή ζωή μας ήταν η ανικανότητα να πιστέψουμε απόλυτα στην αγάπη. Αντί αυτου κερδίσαμε μία ειρωνεία που καψάλιζε ό,τι αγγίζαμε. Και νομίζω πως αυτή η ειρωνεία είναι το αντίτιμο που πληρώνουμε για την απώλεια του θεού".

Douglas Coupland, "Life after God"