12.2.08

Henry Purcell - Dido's Lament

Μια από τις ομορφότερες μπαρόκ όπερες και ίσως το πρώτο δείγμα
γνήσιας αγγλικής όπερας, είναι το Dido and Aeneas (Διδώ και Αινείας)
του Purcell, που γράφτηκε το 1689,
με γνωστότερη άρια
τον θρήνο της Διδούς
(Dido's Lament : When I Am Laid in Earth)


Η Διδώ, βασίλισσα της Καρχηδόνας,
δηλώνει πώς το πεπρωμένο απαγορεύει την αγάπη της για τον Αινεία της Τροίας.
'Όμως ο σύμβουλός της, ο χορός,
τη διαβεβαιώνει πώς το πεπρωμένο επιτρέπει τις επιθυμίες της
και πώς ένας βασιλικός γάμος θα τούς έκανε θριαμβευτές
απέναντι στους εχθρούς και τη μοίρα τους,
ενώ ο Αινείας εξομολογείται ότι δεν έχει άλλο πεπρωμένο απο εκείνη.
Ή αρχιμάγισσα όμως μας υπενθυμίζει
πώς ο Αινείας είναι δεσμευμένος απο το «γραφτό» του ν' αναζητήσει την ιταλική ακτή
κι αύτή με τις υπόλοιπες μάγισσες φέρνουν τη δυστυχία στους εραστές.

Ένα πνεύμα, μεταμφιεσμένο σε 'Ερμή, διατάζει τον Αινεία να φύγει αμέσως.
«Πώς μπορεί να δεχτεί κανείς μία τόσο σκληρή μοίρα» θρηνεί,
ξεχνώντας πώς είχε διακηρύξει ότι ήταν έτοιμος,
για χάρη της Διδούς ν' αψηφήσει το «αδύναμο χτύπημα του πεπρωμένου».

Για την εγκαταλελειμμένη βασίλισσα δεν απομένει παρά ο θάνατος.

«Να με θυμάσαι» τραγουδά,
«όμως, ω, να ξεχάσεις το ριζικό μου
»
[«Remember me, but, ah! forget my fate»]


Ακόμα κι αν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που γράφτηκε,
το
Διδώ και Αινείας του Henry Purcell
παραμένει ένα από τα πιο συναρπαστικά έργα
και η ομορφιά του έχει αναγνωριστεί ακόμη κι από καλλιτέχνες
που δεν συνδέονται με αυτού του είδους τη μουσική,
αποδεικνύοντας όμως έτσι πως τελικά
η μουσική είναι μια
και τα συναισθήματα δεν χωρούν σε μουσικές ταμπέλες.



H Jessye Norman τραγουδά



Μια σπάνια ζωντανή ηχογράφηση του Jeff Buckley

(Meltdown Festival, London, 1η Ιουλίου 1995)



απρόβλεπτη Alison Moyet



και μια περίεργη οπτική της άριας, στην ταινία The Man Who Cried



20 comments:

sot said...

Υπέροχο. Η Alison Moyet είχε κάνει καταπληκτική ερμηνεία. Ήταν από τα highlights του Home.

Μαρία said...

Αν και δεν είμαι και πολύ φαν της μπαρόκ όπερας (λάτρης του Βέρντι, του Πουτσίνι και του Μασκάνι, βλέπεις), η συγκεκριμένη άρια είναι πραγματικά από τα οπερατικά highlights. Που τη θυμήθηκες; Χρόνια είχα να την ακούσω...
Για τις ερμηνείες δεν μπορώ να είμαι αντικειμένική, καθώς η φωνή της Νόρμαν απλά με ενθουσιάζει.
Φιλιά και καλημέρα!

ritsmas said...

Κοιτα να δεις που με τον καιρό θα αγαπήσω πολύ ενα ειδος μουσικης που δεν ειχα ποτέ το χρονο να μελετήσω και να χαρώ
σε φιλω μικρο μου
ριτς

sandman_gr said...

Πού τον βρήκες τον Buckley?... μου λείπει ο χαμένος...

sandman_gr said...

Κι επειδή το κλιπ που έβαλες δεν είναι ολόκληρο, άκου και αυτό...

http://www.youtube.com/watch?v=qqWbJ3L9cmI

elafini said...

αγαπημένε Στράτο (αλήθεια πως πηγε η βραδια χθες?)
πριν 2 χρόνια κυκλοφορούσε ένα βίντεο στο youtube που περιείχε και το ρετσιτατίβο και την άρια και τον Buckley να τραγουδά...δυστυχώς το βίντεο αυτό κατέβηκε κι από τότε έψαχνα μανιασμένα να το ξαναβρώ...ευτυχώς ανέβηκαν κάποια στιγμή οι 2 versions, αλλά ο λόγος που απέρριψα τη δική σου (αν και περιέχει και το ρετσιτατίβο Thy Hand Belinda) ήταν καθαρά αισθητικός, αφού με εκνεύριζε να ακούω την συγκλονιστική άρια από τον αγαπημένο μου Buckley, βλέποντας σκηνές από το φάντασμα της όπερας :P
καλημέρα και πολλά φιλιά mr. DJ :P

elafini said...

γιαυτό κι εγώ έβαλα αρκετές και "περίεργες" εκτελέσεις για να σας δελεάσω
θα σου βάλω κι άλλα Ριτσάκι...ελπίζω να είσαι καλά σήμερα :)

φιλιά πολλά

elafini said...

στον δίσκο Voice sot...είχε και μια άλλη άρια από τους Αλιείς Μαργαριταριών του Bizet...πολύ ιδιαίτερη ερμηνεία πάντως...μου άρεσε ;)

καλημέρα :)


η σχέση μου με τις τραγουδίστριες Μαρίαμε έχει φέρει στο να την συνοδεύω αρκετά συχνά...και κάθε φορά ομολογώ πως συγκινούμαι με τη συγκεκριμένη (εκτός αν με ξενερώσει πολύ η φωνή της τραγουδίστριας :P)
ωραίος κι ο βερισμός, δε λέω, αλλά αυτές οι μπαρόκ όπερες έχουν κάτι που με συκλονίζει..και τη συγκεκριμένη άρια μαζί με το Lascia chio pianga (από τον Rinaldo του Handel), τις θεωρώ ότι ομορφότερο έχει γραφτεί...
όσο για τις ερμηνείες, αυτή της Norman είναι η καλύτερη, συγκριτικά με άλλες δραματικές σοπράνο, αλλά τι να πει κανείς για τον Buckley ή την Μoyet...ανατριχιαστικοί...και βέβαια δεν έχουμε συνηθίσει να τους ακούμε σε κάτι τέτοιο

καλημέρα :)

sandman_gr said...

Χεχε, καλά πήγε η βραδιά, πάμε και για άλλες! Σας περιμένουμε Θεσσαλονίκη να μας ακούσετε!

sandman_gr said...

Φαντάζεσαι να παίξω την άρια στην εκτέλεση του Jeff σε μπαρ, και να έρθει εξαγριωμένος θαμώνας να μου πει "τι παιζεις ρε φίλε?". "Jeff Buckley φυσικά" να απαντήσω, και άντε να πει τίποτα μετά...χαχα

elafini said...

θα έρθουμε και για να σας ακούσουμε..είδες..αυτό μου θύμισε το μη κρίνετε για να μην κριθείτε...άσχετο...η κούραση με κάνει αμπελοφιλόσοφο...γιαυτό σε χαιρετώ ;)

elafini said...

το ρητό πήγαινε στον φανταστικό θαμώνα του μελλονιτκού σου Dj set :P

νατασσάκι said...

Εγώ πάντως περνάω, τ' ακούω, τα ξανακούω...

:))))
Φιλιά, ελαφάκι μου!
(καλά πέρασαν οι άθλιοι, μα δεν θα κατέβουν; Βασανιστήρια θα τους κάνω!:p)
:))

sot said...

To Voice εννοούσα αλλά ήταν πολύ αργά και με είχε πάρει σχεδόν ο ύπνος όταν έκανα το σχόλιο. :)

vain said...

Einai polu kalo kai stin klassiki, aythentiki tou morfi me ton Purcell kai stin pio pop-jazz me tin Moyet sto album Home to opoio genika to eixa akousei para polu.
Menei mono na akousw tis alles ekdohes pou proteineis.

Roadartist said...

Πολύ πολύ όμορφο :-)

Xνούδι said...

Δεν χρειάζεται να πω κάτι για τις αριστουργηματικές του σονάτες για βιολί ε?

Κορυφαίος!

Φιλάκι Χοπ Χοπ μου.

industrialdaisies said...

Ελαφάκι,

λόγω τεράστιας αδυναμίας στον Buckley έχω να πω ότι με ταρακούνησες με το post σου. Όντως, την ταινία την θυμόμουν αλλά τότε δεν ήξερα τι είναι αυτό που ακούω -τώρα που το ξαναείδα, όμως, θυμήθηκα ότι για ένα διάστημα τότε είχε κολλήσει στο μυαλό μου αυτό το "remember meee..."

Καταπληκτικές και οι άλλες δύο εκτελέσεις. Και γενικά, η ματιά σου και τα ανοιχτά αυτιά σου στη μουσική είναι πολύ απελευθερωτικά για εμάς εδώ μέσα...

Σε φιλώ.

sandman_gr said...

Να δω τι θα κάνεις με την πρόσκληση σε ποιήμα!

http://sandman-chronicles.blogspot.com/2008/02/game-favourite-poem.html

MenieK said...

λοιπόν, σας έχω πει ότι η τεχνολογία με μισεί? διότι χθες άφησα σχόλιο για το πόσο μου αρέσει ο Purcell ειδικά το Abdelazar suite (μέχρι μουσικό ποστ, που το αποφέυγω ως ο διάολος το λιβάνι, είχα ανεβάσει) παρ' ότι είμαι όπως και η μαρία οπαδός του bel canto. Οι δε εκτελέσεις εξαιρετικές, αν και ντρέπομαι να ομολογήσω τον Buckley τον αγνοούσα η γαϊδούρα, και χθες όσο ήμουν συνδεδεμένη (και δε με βασάνιζε η Forthnet) μπήκα σε sites που τον αφορούσαν, βρήκα κομμάτια του... Για άλλη μια φορά, με ξεστραβώσατε thnx!