9.6.08

At War With Walls And Mazes

fugazi by SaschaHuettenhain

Ο Ryan Lott ανήκει στην κατηγορία εκείνη των αγαπημένων μου μουσικών αλχημιστών, που καταφέρνουν να υποτάξουν το κλασικό τους υπόβαθρο και αναμειγνύοντάς το με μυριάδες άλλα μουσικά είδη και στοιχεία, αποδεικνύουν πως η καλή electronica και ο πειραματισμός γενικότερα, είναι τέχνη.

Γεννημένος στο Denver το 1979, ακολούθησε από τα έξι του αυστηρά μαθήματα πιάνου και σύνθεσης, μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα στις αίθουσες συναυλιών και τα clubs και γράφοντας μουσική για multimedia art shows και ομάδες χορού. Κάνει remixes για τους Beirut (A Sunday Smile), Castanets (This Is The Early Game), Radiohead (Nude), My Brightest Diamond (Inside A Boy) και κάποια στιγμή αποφασίζει να μεταμορφωθεί ολοκληρωτικά. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2008 και μέσω της Anticon, παρουσιάζει ως Son Lux το ντεμπούτο album του.

O Lott ανακατεύει με περίτεχνο τρόπο trip-hop στοιχεία (όπως η εισαγωγή του Stay που παραπέμπει σε πρώιμους Portishead), κατακερματισμένα samples, αναδομημένους περιβαλλοντικούς ήχους, ρυθμικά στοιχεία που θυμίζουν Radiohead και διακριτικά φωνητικά, τα τοποθετεί σε ένα περιβάλλον ηλεκτρονικής συμφωνικής ορχήστρας και τα ενορχηστρώνει με έναν baroque τρόπο, έντονα επηρρεασμένο από τους minimal ύμνους των Arvo Part και Henryk Gorecki.

Θα μπορούσε να χαθεί κανείς σ’ αυτό το μουσικό χάος ασύνδετων στοιχείων. Η ομορφιά όμως της μουσικής του Son Lux βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το χάος αυτό, καταφέρνοντας να το οδηγήσει από το τίποτα και το minimal στο μεγαλειώδες, μέσα από τις συνεχείς αντιθέσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το Break - ίσως η κορυφαία στιγμή του δίσκου - όπου ο συνδυασμός του προστακτικού τίτλου, των έντονων και φοβιστικών ηλεκτρονικών beats και των επεξεργασμένων ήχων του μανιασμένου πλήθους συγκρούονται με το κλασικό background, την ψιθυριστά σπαρακτική φωνή και το αιθέριο πιάνο.

Αυτή την φόρμουλα ακολουθεί ο Lott και στα υπόλοιπα κομμάτια, πετυχαίνοντας τον στόχο του. Να σε παρασύρει σε μια δίνη που οδηγεί σε έναν ψηφιακό κόσμο όπου τα πάντα λειτουργούν μοιραία μέσα σε μια αέναη μάχη ανάμεσα στο χάος και τη γαλήνη.



υ.γ. έφτιαξα μια κρύπτη κι έριξα μέσα όλα τα μουσικά μου κείμενα


18 comments:

Zeugolator said...

Speechless! Όχι για τον δίσκο του Lott, τον οποίο ακόμη δεν κατάφερα να ακούσω, αλλά για το κείμενο, ένα κείμενο που μόνο το elafini ξέρει να γράφει.

elafini said...

elafini blushes

(πρέπει πάντως να κάνω ένα break από το Break...χαχα)

River Phoenix said...

Γι'αυτό και εγώ στα review μου πετάω μόλις 3-4 γραμμές σχολιασμό...μπροστά στο elafini όσα και να γράψω θα φαίνονται σαν έκθεση δημοτικού (που ακόμα και τότε για την ηλικία μου ήταν χάλια)

elafini said...

Υπερβολές! άσε που οι εκθέσεις του δημοτικού είναι πολύ γοητευτικές :)

(και οι δικές μου πάντως στο δημοτικό χάλια ήταν...τηλεγραφικές...μετά μου έφυγε η βαρεμάρα :P)

Kaveiros said...

Ενδιαφερων...

sandman_gr said...

Υπέροχο κείμενο... μπράβο μπράβο!

A.F.Marx said...

«έφτιαξα μια κρύπτη κι έριξα μέσα όλα τα μουσικά μου κείμενα»
-----------------------
Όλα τα μουσικά κείμενα σε κρύπτη...
Κρύπτη;
Κρύπτη!
Έχεις καμιά πληροφορία ότι έρχεται η συντέλεια του κόσμου; Αν ξέρεις κάτι πες το και σε μας, να προλάβουμε να κρυφτούμε σε καμιά κρύπτη.
:p

kostasK said...

Θα συμφωνήσω: φοβερό review. Και επίσης ακούγεται πολύ ενδιαφέρον το άλμπουμ.Θα το τιμήσω...

νατασσάκι said...

κι άλλοοοο blog????
:)))))))

(υπέροχο κείμενο!)

Φιλιά, τρεχάτο μικρό ελαφάκι :)

elafini said...

Είπα να νοικοκυρευτώ natassaki μου και να βολέψω σε ξεχωριστό μέρος τα "παιδιά" μου...τα χρόνια περνάνε βλέπεις..χαχα...(έχω ένα θέμα με τα blogs όπως και με τις τσάντες...είμαι σίγουρη πως ο γνωστός μας ψυχοτέτοιος θα έλεγε πως έχω πρόβλημα σταθερότητας :P)

(ευχαριστώ)

ελπίζω να είναι όλα καλά στο σπίτι
πολλά φιλιά

elafini said...

Να το τιμήσεις kostak
καλησπέρα :)



θα μπορούσε να είναι κουτί, μπαούλο, συρτάρι, δωμάτιο, μπλογκ, αλλά ως μεγάλη λάτρης των παραμυθιών (και δη των σκοτεινών),δεν θα μπορούσα παρά να επιλέξω την κρύπτη
Αν μάθω κάτι πάντως dear Marx, θα σε ειδοποιήσω :PP

elafini said...

Καλησπέρα kaveire...ναι, είναι αρκετά καλός δίσκος ;)



Σ'ευχαριστώ Στράτο...το υλικό φταίει
(στο αγγλικό θα χάσει όμως :P)

Sideras said...

Ο συνομήλικος Ryan Lott στο συγκριμένο άλμπουμ διοχετεύει μια εντελώς απαισιόδοξη και καταθλιπτική μουσική ακουστικά. Αλλά και με πολύ δυνατά μηνύματα. Παρόλα αυτά οι συγχώνευση αυτών των ιδιαιτέρων ήχων ,δαμάζονται και ελέγχονται ώστε να βγαίνει μια μελωδία απαλή και μυστήρια ,κατ’ εμένα. Χρησιμοποίησα δουλειά του για χαλάκι σε κλίπς που έφτιαξα ερασιτεχνικά. Είναι όντως πολύ αρτίστικ η δουλειά του. Αγαπημένο κομμάτι το throw :

you are beautiful to me.
don't throw that away now,
don't throw that away.
the number is in my head.
don't throw that away now,
don't throw that away.

elafini Με 'γεία η μουσική σου κρύπτη.

annna said...

Ωραίο κείμενο! Καλορίζικη η μουσική σου κρύπτη elafini, πολύ μου άρεσε! Κάποια μέρα που θα έχω περισσότερο χρόνο θα "τρυπώσω" μέσα, θα περιπλανηθώ και θα την εξερευνήσω καλύτερα...
:-)

sandman_gr said...

Απόψε τα αγγλικά my dear.

elafini said...

happy deer :))
καλημέρα :))




Σ'ευχαριστώ annna με την ωραία γατούλα ;)



Στο μόνο που θα διαφωνήσω σιδερά, είναι στο καταθλιπτική.
Ευχαριστώ για τους στίχους.
Καλημέρα :)

evaversus said...

Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον εως εθιστικό και θα το τσεκάρω άμεσα .Έχω βαρεθέι τις λέξεις 'εξαιρετικό' ,'εξαίσιο' ,'υπέροχο' ,'θαυμάσιο' ,'παραδείσιο 'κλπ, οπότε όταν θα βρω μια καταληλότερη θα την αναφέρω .Καλό καλοκαίρι !

elafini said...

Ωραία λέξη το 'εθιστικό΄(όταν έχει να κάνει με μουσική βέβαια)

(ετοιμάζω και κάτι άλλο, εξίσου ενδιαφέρον)

Καλό καλοκαίρι και σε σένα :)