3.6.08

Κείμενα ενός κοριτσιού

the sad poem of a dead stair by x-horizon



καμιά φορά θέλω να μεταμορφωθώ σ' ένα μικρό κομμάτι κιμωλίας.
τόσο μικρό, σχεδόν αόρατο.
ν
α κάθομαι λευκή σαν φτερό γλάρου μπροστά στον μαυροπίνακα.
κ
ανείς να μη με σκέφτεται.
να νιώσω πως οι δακρυσμένες από την ταραχή παλάμες των παιδιών που εξετάζονται,
με ποτίζουν και κάνουν την τρυφερή μου σκόνη ακόμη πιο πυκνή.
εγώ θα φιλάω τα ταραγμένα δάχτυλα
και με χαρά θα δίνω τη ζεστή μου σάρκα σε διάφορα θεωρήματα.
θα μετράω ήσυχα τον παλμό του καθενός που με κρατά στο χέρι του.

θα μαντεύω πάνω στις γραμμές και στις φλέβες της κάθε μιας παλάμης
και θα αφήνω λευκή σκόνη σαν ζεστή άμμο.
θ
α ακούω στο διάλειμμα διάφορα κουτσομπολιά για το κορίτσι που ήμουν πριν
και σιωπηλά θα γελάω.
κι όταν η σύντομη λευκή ζωή μου λιώσει κάτω από το βρεγμένο σφουγγάρι,
θα γίνω πάλι η ίδια.
τότε θα ξέρω για τον καθένα περισσότερα.
και μαζεύοντας τα χρώματα από τόσες ταραχές και γαλάζιους νεανικούς παλμούς,
θα είμαι η πιο ευτυχισμένη.

πέτια Ντουμπάροβα

"Επιθυμία"





Η Πέτια Σταΐκοβα Ντουμπάροβα γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1962
στην πόλη Μπουργκάς της Βουλγαρίας.
Στην πολύ σύντομη ζωή της κατάφερε να αφήσει δημιουργίες
που κουβαλούν τα σημάδια ενός τεράστιου ταλέντου.
Εννέα μόλις ετών είχε συνειδητοποιήσει πως είναι ποιήτρια.
Δώδεκα χρόνων προφητεύει την προσωπική της μάχη και το θάνατό της.
Στα δεκαεπτά της έφυγε.

Το ταλέντο της ήταν αναγνωρισμένο όσο ζούσε.
Στα δεκατρία της χρόνια ήταν μέλος της Λέσχης Καλλιτεχνών του Μπουργκάς,
η οποία είναι ο σημαντικότερος περιφερειακός "τροφοδότης"
των Γραμμάτων και των Τεχνών της Βουλγαρίας.
Παρ'όλα αυτά, η περίπτωση "Πέτια Ντουμπάροβα"
συγκεντρώνει μέσα της
την "αρρώστεια" εκείνων των χρόνων.
Ο διαφορετικός άνθρωπος ήταν σαν αγκάθι στα μάτια της εξουσίας.
Οι κομμουνιστικές προσωπικότητες πιέζουν και τιμωρούν
μια μη κομμουνιστική, διαφορετική προσωπικότητα.

Πριν πάρει τη μοιραία δόση υπνωτικών χαπιών, στις 3 Δεκεμβρίου του 1979,
αφήνει στη γραφομηχανή ένα πολύ διαφορετικό ποίημα:




προδομένα


νιάτα


συγχώρεση


ύπνος


ανάμνηση


πίσω από τους τοίχους του μεγάλου σπιτιού



ΜΥΣΤΙΚΟ




Διάλεξε να μείνει έξω από "τους τοίχους του μεγάλου σπιτιού",

το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο από το σύστημα.
Το πατρικό της αγαπημένο σπίτι είναι μικρό και όμορφο.
Και διάλεξε να μείνει απ'έξω σαν "Μυστικό".
Η αγάπη και ο καημός των ανθρώπων σε όλη τη Βουλγαρία,
μετέτρεψαν το πατρικό της σπίτι σε μουσείο, το 1988.
Συγγραφείς, συνθέτες και ζωγράφοι της έχουν αφιερώσει έργα.

Πολλά ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί και μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες,
ενώ το όνομά της βρίσκεται ανάμεσα σε αυτά των Γκαίτε, Σαίξπηρ, Κάφκα, Ρίτσου,
στην Ανθολογία "Passage".



Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χαραμάδα




10 comments:

misstati said...

απο το ιδιο , εκπληκτικο ,βιβλιο

-η δικη μου φωτια -
.. εγω εχω τη δικη μου φωτια .η δικη μου φωτια ειναι ολες οι φωτιες -και καποιων και κανενος.
και γαλαζιες και τρυφερες και αγριες και θλιμμενες .Αυτες ειναι τ'αεδρφια μου , αυτες ειναι οι ομορφοι κοκκινοι αγγελοι μου .Αυτες θα με προσεχουν απ'τον αγριο μυο εχθρο μου -το χειμωνα.
και παρολο που η ζωη μου θα ηταν θαυμασια σαν φλογα μ'ολες αυτες μαζι , εγω θα τις αρνηθω.τωρα θα μεταμορφωθω σε μικρο μαυρο μυδι για να καταπιω ενα κομματι απο τη λαμψη των φωτιων.ετσι θα γεννηθει μεσα μου σαν μαργαριταρι η δικη μου νεα φωτια .....


xxx

annna said...

...όμορφο... κι ο Scriabin εξαιρετική επιλογή, ταιριάζει...
:-)

elafini said...

αμφιταλλαντευόμουν μεταξύ των δύο tati μου...είχε καιρό να με συνταράξει έτσι γραφή πάντως...


ο SCriabin πάλι ήρθε αυτόματα στο μυαλό μου...προσπάθησε να βρεις το βιβλίο Άννα (αν δεν το έχεις ήδη)

Talisker said...

Μου θυμισες μια φιλη μου.
Στα δυσκολα ελεγε παντα:

"Θελω να ειμαι αορατη!"

θα το παρω για το καλοκαιρι:)

ΧΧΧΧΧΧ

Kaveiros said...

Εκπληκτικη!Θα παρω να διαβασω, να νιωσω!

elafini said...

Λες να ήμουν εγώ αυτή talisker...όνειρό μου να είμαι αόρατη...όχι στα δύσκολα όμως...όποτε μου κάνει κέφι ;)


να πάρεις kaveire :)

sot said...

Λέμε για κάποιον πως "δεν έχει άστρο" όμως για πολλούς διαπιστώνουμε πως το άστρο που αφήνουν είναι αντιστρόφως ανάλογο του μεγέθους του κύκλου της ζωής τους. Πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της Πέτια Ντουμπάροβα που μας γνώρισες.

Sigmataf said...

προταση!

νατασσάκι said...

Δεν το ήξερα, στην πρώτη ευκαιρία όμως..
(θα μου αρέσει -για να μην σχολιάσω τη μέρα γέννησης !)
Απίστευτη η ιστορία της

:*, μικρό τρεχάτο ελαφάκι!

elafini said...

Καλησπέρα σε όλους!

Νομίζω πως αξίζει πραγματικά να αναζητήσετε το βιβλίο και να μπείτε για λίγο στον συγκλονιστικό κόσμο της Πέτια